کلاه‌خود دستاری، گونه‌ای از کلاه‌خودهای جنگی دوران اسلامی است که به‌دلیل تزئینات ویژه‌ای که آن را شبیه به دستار می‌کرده و همچنین نمایان بودن کلاه‌خود از زیر عمامۀ جنگجویان به این نام معروف شده است. براساس مستندات متعددی که تاکنون باقی‌مانده می‌توان گفت که استفاده از کلاه‌خودهای دستاری به‌صورت تقریبی از اوایل قرن چهاردهم تا اواخر قرن شانزدهم میلادی در گسترۀ وسیعی از سرزمین‌های اسلامی رواج داشته که از این‌میان می‌توان به دولت‌های ایلخانی، آل‌جلایر، آل‌اینجو، آل‌مظفر، تیموریان، ترکمانان و صفویان نیز اشاره کرد که در طول قرون فوق در ایران حکومت می‌کردند. باوجود این گسترۀ وسیع و مدت طولانی که این سبک از کلاه‌خود موردتوجه و استفاده قرار داشته، تاکنون تنها دو سبک ترکمانی و عثمانی، به‌دلیل وجود نمونه‌های متعدد باقی‌‌مانده، به‌صورت کامل مورد مطالعه و بررسی قرار گرفته‌‌ و سایر نمونه‌ها و مستندات برجای مانده از سده‌های فوق، یا موردتوجه نبوده و یا به‌طورکلی فارغ از دایرۀ کلاه‌خودهای دستاری مورد ارزیابی و دسته‌بندی قرار گرفته‌اند. این پژوهش قصد دارد تا  با اتکاء به مستندات باقی‌مانده، ازجمله مجموعۀ ‌کلاه‌خودها و همچنین نگاره‌های مصور شده در طول قرون فوق به مطالعه و بررسی کلاه‌خودهای دستاری بپردازد. هدف از انجام این پژوهش مطالعۀ ساختار هندسی کلاه‌خودهای دستاری در طول سده‌های ذکر شده است تا به کمک آن بتوان به شناسایی ساختار شکلی و تفاوت‌های سبکی در طراحی و ساخت این کلاه‌خودها پی‌برد. نتایج این پژوهش گویای آن است که تحولات در ساخت کلاه‌خودهای دستاری در طول سده‌های چهارده تا شانزده میلادی در ایران منجر به ارائه چهار سبک مختلف در طراحی و ساخت کلاه‌خودهای دستاری شده که به‌ترتیب عبارتند از: سبک مغولی، سبک تیموری، سبک ترکمانی و سبک قزلباشی.