آغازِ راه
تاریخ سرزمین ایران دارای فرهنگ و تمدن غنیِ بشری گسترده و همواره در تاریخ نقش‌آفرین بوده است. مفهوم و مقصود رشتۀ ‌باستان‌شناسی، ارائه راه‌حل و بستری مناسب جهت شناخت این نقش‌آفرینی و تاریخ گذشتۀ ایران و چگونگی تحولات، تأثیر و تأثرات فرهنگی آن در بستر تاریخ و فرهنگ‌های همجوار خود بوده است.
حداقل قریب به سه دهه از حرکت‌های گسترده و فعالیت‌های چشمگیر میدانی در حوزۀ باستان‌شناختی و انتشار برآیند پژوهش‌های آن، به‌واسطۀ حضور باستان‌شناسان ایرانی می‌گذرد. انتشار بخشی از این یافته‌های میدانی برعهدۀ ‌نشریات تخصصی و علمی است و همان‌گونه که مطلع هستیم، تعداد نشریاتی که با محوریت موضوعاتِ باستان‌شناختی و با رویکرد علمی-پژوهشی در مجامع علمی ایران منتشر می‌شوند، به تعداد انگشتان یک دست هم نمی‌رسد و انتشار بایسته و شایستۀ یافته‌های باستان‌شناختی و مطالعات میان‌رشته‌ای و مرتبط با آن، همچنان مهجور مانده است؛ این کمّیت، قطعاً ضعفی در انتشار و ارتقاء کیفی این دانش (باستان‌شناسی) محسوب می‌شود؛ بنابراین رضایت‌مندی در شرایطی می‌تواند برای باستان‌شناسی و باستان‌شناسان فراهم آید که یافته‌های باستان‌شناختی به‌عنوان مقالات علمی-پژوهشی در مجامع علمی، منتشر شود و  در اختیار علاقمندان و پژوهشگران قرار گیرد.
خداوند متعال را شاکریم که توفیق آن حاصل شد تا در راستای نیل به چنین اهدافی، گامی دیگر در اعتلای فرهنگ سرزمین کهنسال ایران برداریم. نشریۀ «مطالعات باستان‌شناسی پارسه» با مجوز رسمی از ادارۀ فرهنگ و ارشاد اسلامی در تابستان سال‌ ۱۳۹۶، ثبت شد و نشر آن، با موضوع مقالات در زمینه‌های گوناگون باستان‌شناسی و تاریخ هنر ایران، مطالعات تطبیقی با آن و مطالعات میان‌رشته‌ای، در قالبِ «فصلنامه» آغاز گردیده و در اختیار پژوهشگران باستان‌شناس و علاقمندان در رشته‌های مرتبط قرار خواهد گرفت. امید است این امر خطیر با همکاری پژوهشگران و نویسندگان، و همراهی همکاران گران‌مایه در هیأت تحریریه و سایر دست‌اندرکاران نشریه، جایگاه والای آن‌را در جامعۀ علمی باستان‌شناسی کشور تثبیت کرده و ارتقاء ببخشد و در آینده‌ای نزدیک شاهد اخذ درجۀ علمی-پژوهشیِ فصلنامۀ «مطالعات باستان‌شناسی پارسه» از کمیسیون بررسی نشریات علمی وزارت علوم، تحقیقات و فناوری باشیم و زحمات مجموعۀ دست‌اندرکاران آن، به‌بار نشیند. لازم به ذکر است که این نشریه با صاحب امتیازیِ «پژوهشگاه میراث‌فرهنگی و گردشگری» و همکاریِ  «دانشگاه بوعلی‌سینا»، «دانشگاه علم و فرهنگ»، «دانشگاه برلین» و «انجمن علمی باستان‌شناسی ایران» به‌چاپ خواهد رسید. 
به‌امید روزی‌که دانش باستان‌شناسی ایران به جایگاه والای خود برسد؛ ان‌شاءالله.