شهر گور، نخستین تختگاه ساسانیان، توسط مؤسس این سلسله «اردشیربابکان» بنیان نهاده شد. تاکنون مطالعات باستانشناسی و تاریخی گستردهای پیرامون این شهر صورت گرفته است که منجر به شناسایی شواهد باستانشناسی ارزشمندی شده است. از مهمترین شواهد باستانشناسی که طی کاوشهای این شهر تاریخی بهدست آمده، آرامگاهی با مقابر وانیشکلی است که در بخش غربی ارگ شهر شناسایی گردید. کشف این آرامگاه در این بخش از شهر در نزدیکی آتشکده، تعجب پژوهشگران را برانگیخت. هدف از پژوهش حاضر، تحلیل ماهیت و چیستی آرامگاههای شناسایی شده است. گردآوری اطلاعات به شیوههای اسنادی و میدانی صورت گرفته و روش پژوهش، توصیفی-تحلیلی است. بنابر مطالعات و باور محققان و باستانشناسان، همجواری تدفین که حاوی بقایایی ناپاک بدن انسان (نسو) است با آتشکده که محل نگهداری آتش مقدس بود، سازگاری نداشته و ازطرفی با آموزههای رایج دین زرتشتی همخوانی ندارد. طرح این مسألۀ بنیادین اعتقادی دربارۀ این شیوۀ جدید تدفین در باورمندی مذهبی ساسانیان و همجواری نامتجانس این مؤلفههای دینی، چالشی است بزرگ که نیازمند بازخوانی متون تاریخی، دینی و ارزیابی شواهد باستانشناختی شناساییشده دربارۀ این موضوع در دههای اخیر است. پرسش اصلی پژوهش عبارتنداز: ساخت آرامگاه شهر گور الگوی تدفینی جدید در روزگار ساسانیان است یا اقتباس از الگوی کهنتر محسوب میگردد؟ قبور یا تابوتهای آرامگاه جهت نگهداری اجساد متوفیان بوده است؟ یا استودان و محل نگهداری بقایای استخوانی افراد بعد از اجرای سنت زرتشتی «خورشید نگرشی» بودهاند؟ مطالعۀ متون تاریخی و دینی دربارۀ ساسانیان و دوران قبل از آنها و یافتههای باستانشناسی مرتبط حاکی از آن است که همجواری مقابر بهعنوان جایگاه عناصری ناپاک با آتشکده بهعنوان کانون نگهداری آتش مقدس، الگویی تدفین جدیدی است که احتمالاً در اوایل روزگار ساسانیان در شهر گور به تأسی از رسم کهن هخامنشیان بروز یافته است. این الگوی تدفین در اواسط دورۀ ساسانیان بهشیوۀ دیگر بهشکل استودان درکنار برخی آتشکدهها تداوم یافته است.
