در سال‌های اخیر، موضوع توجه به جزئیات رزم‌افزارهای (قدیمی) دفاعی و تهاجمی ایرانی درمیان مورخان، متخصصان رزم‌های کهن‌سال، علاقمندان به بازسازی این‌دست آثار تا به علاقمندان به میراث‌‌فرهنگی شرق، رشد فوق‌العاده‌ای داشته است. باوجود این، تغییر در الگوهای رزم‌افزارهای دفاعی غرب آسیا (یک ربع فرجامین سدۀ 15م. تا به نخستین ربع از سدۀ 16م.) به‌خوبی موردمطالعه واقع نشده است. بازسازی جنگ‌افزار معروف به «زره فلزی» مربوط به 1540 تا 1650م. بسی چالش برانگیز است؛ زیرا در موزه‌ها تا به‌حال و نیز در مجموعه‌های شخصی نمونۀ کاملی از آن گزارش نشده است. از این‌روی، بر پایۀ رزم‌افزار معروف به «جوشن» و دیگر موارد فنی درهم‌تنیده با طراحی این گونه رزم‌افزار، پژوهش حاضر به موضوع بازسازی جوشن می‌پردازد که روزگاری بر تن جنگجویان ایرانی بوده است. به‌همین دلیل، به بازسازی یک زره فلزی ایرانی بر پایۀ همین رزم‌افزار از دورۀ زمانی 1540-1650م. براساس اندازۀ واقعی، طرح اصلی و تمامی ویژگی‌های واقعی آن اقدام شده است. در این نوشتار بر پایۀ دیدگاه‌های موجود (نظری) و نیز تحقیقات عملی به طراحی و بازسازی این رزم‌افزار اقدام شده است. استادان زره‌کار (سازنده) همواره به‌دنبال بهترین ترکیب و نسبت صفحات و زره حلقۀ فلزی در ساخت این‌دست آثار بوده‌اند. آن‌ها همواره از موضوع آزمایش شکل‌ها، اندازه‌های صفحات، تعداد سوراخ‌ها، قطر، هندسه و روش اتصال حلقه‌ها غافل نبودند. از مهم‌ترین مشخصات زره‌های دورۀ زمانی یادشده،  بهره‌گیری از صفحات نسبتاً بزرگ و تعداد کمی از ردیف‌های آن‌ها (3-5 ردیف روی سینه / پشت)، هم‌پوشانی کوچک صفحات در یک ردیف است.