این پژوهش با بررسی برخی از نگارههای نگارگری مکتب تهران در دوران معاصر از یکسو و خوانش اندیشهها و دیدگاه فلسفی «خیام نیشابوری» شاعر و ریاضیدان سدۀ پنجم و ششم هجریقمری ایران در سوی دیگر در نظر دارد، تا چرایی و چگونگیِ موردتوجه قرار دادنِ اشعار و رباعیهای این شاعر برای اولینبار توسط نگارگران مکتب تهران در دورۀ معاصر را مورد بررسی و پژوهش قرار دهد. فرضیۀ مورد پژوهش این است که هنرمندان مکتب تهران به ارزشهای سنتی و نگارگری گذشتۀ ایران در دوران مدرنیسم پایبند بودند تا با پیوند به گذشته، هرچه بیشتر ریشههای ایرانی و آریایی خود را حفظ کنند. آثار مورد پژوهش شامل نُه نگارۀ نگارگران معاصر و متعلق به مؤسسۀ فرهنگی موزههای بنیاد مستضعفان است. بر ایناساس، روش جمعآوری اطلاعات، اسنادی و میدانی بوده و تجزیه و تحلیل دادهها نیز براساس پژوهش صورت گرفته و درنهایت، این نتیجه حاصل شده که هنرمندان مکتب تهران با احیاء سبک سنتی و نگارگری ایرانی برای بازگشت به شیوههای هنری گذشته در برابر هنر مدرنیسم تأکید میکردند و با پرداختن به آثار و اشعار خیام برای اولینبار درپی بازگشت به ریشههای آریایی و گذشتۀ خود تا قبل از دوران تجدد و مدرن بودند.
