دستنوشتههای سغدی مسیحی، موسوم به مجموعۀ E5[1]، در اوایل سدۀ بیستم میلادی در واحه ترفان یافت شد. این دستنوشتهها، یکی از مهمترین متنهای دو زبانه هستند که قدمت آنها به سدههای نهم و دهم میلادی میرسد و از اصل سریانی به سغدی مسیحی ترجمه شدهاند. محتوای آنها شامل آیات منتخبی از انجیل متی، لوقا و یوحنا است. از آنجایی که مترجم این متون، با یک متن مذهبی و مقدس سروکار داشته است، تا حد امکان، بسیار به متن اصلی (سریانی) وفادار بوده و ترجمهای لفظ به لفظ از آن ارائه داده است. نتیجۀ کار، یک متن سغدی با ترجمهای دقیق از اصل سریانی است. با این وجود، ویژگیهای خاص زبان سغدی را نیز به عنوان یکی از زبانهای ایرانی میانه شرقی به نمایش میگذارد. با تجزیه و تحلیل این متونِ سغدی و سنجش آنها با اصل سریانی، خواننده با گونهای از ادبیات ترجمهای با ویژگیهای برجسته مواجه میشود.