کاوش در شهر سوخته سیستان سابقه ای پنجاه ساله دارد و کاوش در بخش مسکونی شهر سوخته یکی از اهداف مستمر و پیگیر گروه باستان شناسی شهر سوخته و دهانۀ غلامان از سال ۱۳۷۸ تا کنون بوده است. طی این سال ها در ۲۹ کارگاه در بخش مسکونی شهر سوخته حفاری صورت گرفته است که کاوش در ساختمان شمارۀ ۱، ۲۰ ، ۲۶ ، و ۲۸ از مهم ترین این زنجیره کاوش های باستا نشناختی به شمار می آید. انتخاب محل کاوش در کارگاه های شمارۀ ۲۶ و ۲۸ که در بخش مسکونی مرکزی قرار گرفته اند، بر اساس مطالعات سطحی، بررسی های زمین  مغناطیس سنجی و عکاسی هوایی با پهباد انجام پذیرفته که از چند حیث دارای اهمیت است. نخست این که این کارگاه ها در بخشی از شهر سوخته قرار گرفته اند که به نظر می رسد محصول توسعۀ شهرنشینی و به دنبال آن گسترش ساخت وساز شهری بر اساس نیاز و شرایط جدید بوده و شهرسازی در این بخش بر اساس طرح و نقشه از پیش تعیین شده بوده است. دوم اینکه بر اساس مطالعات سطحی این بخش از شهر سوخته شواهد زیادی از سفال های دورۀ چهارم استقرار در شهر سوخته عرضه داشته که می تواند به برداشت های نوینی از این دوره بیانجامد. کاوش های این دو کارگاه شواهد بسیار زیادی از دورۀ چهارم استقرار ارائه کرده و نشان می دهد که آثار و بقایای این دوره در بخش های دیگری از تپه به ویژه بخش مرکزی و شمالی نیز قابل پیگیری و ردیابی است. سومین دلیل، کاوش ساختارهای معماری ویژه ای در ساختمان شمارۀ ۲۶ است که شامل یک دالان پنجاه متریِ روباز با هجده دیوارک پشتیبان و بخش های مسکونی و انبار یشکل مرتبط با این دالان می شود که این سازه ها همراه با شواهد مادی بسیار زیادی به جا مانده از دورۀ چهارم و پایانی استقرار در شهر سوخته هستند.

محوطۀ گندمزار در حوضۀ آبگیر سد سیمره در شهرستان بدرۀ استان ایلام قرار دارد و از مه م ترین محوطه های زاگرس مرکزی محسوب می شود.کاوش های این محوطه در مدت ۱ ماه انجام یافت. اهداف کاوش های این محوطه نجا ت بخشی آثار تاریخی  فرهنگی، به دست آوردن درک روشن تری از ساختارهای معماری و استقراری شناسایی شده و شناخت رابطۀ آن با گورستان محوطۀ گندمزار و همچنین بررسی استقرارهای به جا ماندۀ اقوام کوچ نشین بود. کاوشها به شناسایی فضاهای مسکونی و بخشی از گورستان عصر مفرغ منجر شد. با توجه به اینکه منطقۀ زاگرس مرکزی مسیری است که از آن به عنوان دروازۀ ارتباطی بی ن النهرین با کرانه های غرب ایران و جادۀ بزرگ خراسان یاد می شود و در تمام دوران های پیش از تاریخ و تاریخی مسیر عبور بوده است، به همین دلیل تغییرات فرهنگی در آن به سرعت اتفاق افتاده است، می تواند پاسخ گوی بسیاری از سؤالات و فرضیات باستان شناختی منطقه، و چگونگی روابط و تعاملات فرهنگی این حوزۀ فرهنگی باشد. بقایای معماری گندمزار معرف خانه هایی با پلان مستطیل شکل است که با قلوه سنگ و به صورت خشکه چین ساخته شده اند. اتاق های فضاهای شناسایی شده در فاز ۱ متصل به هم اند. در فاز ۲ یک گور به دست آمده است.