یکی از مسائل و مشکلات گردشگری در ایران و از جمله استان مازندران، عدم توازن در توزیع فضایی و عدم سلسله مراتب مبتنی بر رابطه تعاملی میان نواحی گردشگری است. رتبهبندی زیرساختهای گردشگری در نواحی مختلف یک استان و توزیع متعادل زیرساختها و تعدیل نابرابری در نواحی مختلف، یکی از اقدامات اساسی توسعه گردشگری است. بنابراین، در برنامهریزیهای آمایش سرزمین بهمنظور هدایت گردشگران با توجه به امکانات و زیرساختهای گردشگری و همچنین برای رفاه گردشگران و کاهش آسیبهای زیستمحیطی، رتبهبندی نواحی ضروری است. هدف این مقاله، رتبهبندیشهرستانهای رامسر، تنکابن، چالوس و نوشهر بر اساس 6 معیار زیرساختهای اقامتی (هتل و مسافرخانه)، پارکهای عمومی، اماکن گردشگری، راه آسفالته، پارک و جنگلهای طبیعی و دفاتر خدمات مسافرتی با استفاده از دو مدل AHP و TOPSIS است. روش مطالعه توصیفی - تحلیلی بر اساس تکنیکهای وزنی و نظرات کارشناسی میباشد. نتایج حاصل از مدل تحلیل سلسله مراتبی در قالب مقایسه زوجی زیرساختهای مورد استفاده بر اساس نظرات کارشناسی نشان داد که معیار زیرساختهای اقامتی (هتل و مسافرخانه) با وزن نسبی 388/0 دارای بیشترین میزان تأثیرگذاری در رتبهبندی شهرستانهای مورد مطالعه بر اساس زیرساختهای گردشگری میباشد. یافتههای اجرای مدل TOPSIS نشان داد که شهرستان تنکابن رتبه اول، شهرستان نوشهر رتبه دوم، شهرستان رامسر رتبه سوم و شهرستان چالوس رتبه چهارم را از نظر زیرساختهای گردشگری دارند.
نوع مطالعه:
مقاله پژوهشی |
موضوع مقاله:
برنامه ریزی دریافت: 1399/7/7 | پذیرش: 1399/9/25 | انتشار: 1399/10/23