سرزمین ایران از دیرباز آب و هوا و جغرافیای طبیعی متنوعی را تجربه کرده است. بخش چشمگیری از مرکز فلات ایران را که در میان سه رشته کوه البرز در شمال و زاگرس در غرب و تفتان در شرق واقع شده کویر‌های خشک و بی آب فراگرفته اند. این تاحیه که از بی حاصل‌ترین و بایر‌ترین کویر‌های جهان است، شامل دو بخش، یکی دشت کویر در شمال و دیگری دشت لوت در جنوب است. این پدیده سبب شده تا سرزمین ما همواره مورد تهدید خشکسالی باشد. در چنین شرایطی پیدایی اسطوره‌های مربوط به باران امری منطقی به نظر می‌رسد. بدین ترتیب، اسطوره باران سازی حاصل روزگاری کهن است که سرزمین ما دستخوش خشکسالی‌ها و دشواری‌های آب و هوایی بوده است.

     از سوی دیگر آنچه از فحوای اساطیر ایرانی در باره پدیده آب به نظر می‌رسد آن است که حفاظت و پایش آب از اهمیت ویژه‌ای برخوردار بوده و ایرانیان در این خصوص آیینها، جشن‌ها و نیایش‌های متنوعی داشته اند. هدف از این مقاله بررسی چند نونه از این آیینها و جشن‌ها است که باید در سایه پژوهش‌های فرهنگی و کاوش‌های باستان شناسی بازشناسی شوند و جنبه‌های ارزشمند آنها مورد بررسی و ارزیابی قرار گیرد تا بتوان از آن در صیانت و پایش منابع ملی آب استفاده نمود.