آثار به‌جای مانده از نظام­ های مدیریتی انتقال آب برای شهرنشینی و در مقیاسی گسترده ­تر کشاورزی، نشان از اهمیت آب برای دولت ­ها و ساکنان فلات ایران دارد. در این سرزمین خشک و نیمه‌خشک، آبِ دائمی که بتواند در یک مدت زمان طولانی معضل آب را برای مصارف شهری و کشاورزی حل کند، اندک است. به­ نظر می ­رسد فنّاوری استفاده از قنات در مناطق خشک و پرآب، بهترین راه‌حل برای مبارزه با کم‌آبی و عبور از پستی و بلندی­ های زمین­ های هم‌جوار بوده است. گونه‌شناسی این فنّاوری در دوران ساسانی و اسلامی در ناحیه فارس از اهداف پژوهش حاضر است. اینکه تدابیر ساسانیان در خصوص تأمین و نظام مدیریت آب ازطریق حفر چاه و قنات، چگونه بوده است؟ با تغییر نظام سیاسی و دینی، پس‌از ورود اسلام به ایران، چه تغییراتی در مدیریت نظام انتقال آب به ­وسیله چاه و قنات به ­وجود آمد؟ مسائلی است که پژوهش حاضر در پی پاسخ به آن­ها است. پژوهش پیش‌رو با رویکردی تاریخی – تطبیقی- تحلیلی و با استفاده از مطالعات کتابخانه­ ای – میدانی به شیوه‌شناسی حفر چاه و قنات در دوران ساسانی و اسلامی می­ پردازد. ساسانیان برای آب و مدیریت آن توسط قنات ارزش فراوانی قائل بوده و از شیوۀ به­ خصوص خود در احداث آن بهره برده­ اند و با ورود اسلام به ایران این فنّاوری به شیوه دیگر، به حیات خود ادامه داده است.