نشانه‌ها با قدمتی به بلندای تاریخ تفکر، همواره بخشی از ذهنیت افراد مختلف در فرهنگ‌های گوناگون بوده‌اند. دانستن آنچه موجب تناسب لازم برای ایجاد نشانه میان عنصر اولیه و پیام نهایی می‌شود، ما را در رسیدن به درک بهتر از فرهنگ‌ها یاری می‌کند. کارکردهای یک عنصر و ارتباط خاص آن با محیط پیرامون از جمله عواملی است که موجب به وجود آمدن نشانه‌ها می‌شود. سرو از جمله درختانی است که در محیط‌زیست خویش به‌دلیل خصوصیات خود به نشانه‌ای مهم بدل شده است. این مقاله تلاش داشته است با بررسی اسناد موجود، ابتدا این گیاه را در مناطق جغرافیایی متفاوت، در فرهنگ‌های گوناگون و زمان‌های مختلف بررسی کرده، کارکردها و خصوصیات آن را مشخص کند، سپس با رویکرد نشانه‌شناسی بینامتنی دلایل تبدیل این درخت به یک نشانه بررسی شود. برای انجام این تحقیق، اطلاعات اولیه به روش کتابخانه‌ای و بررسی منابع موجود انجام شد. تحلیل داده‌های به‌دست‌آمده با روش نشانه‌شناسی بینامتنی صورت گرفت. سرو به‌دلیل مواردی همچون فرم و محتوا (خاصیت گندزدایی، استحکام، همیشه سبز بودن و نداشتن میوه) در زمینه‌های متفاوت از جمله نگارگری، صنعت، ادبیات و اخلاق پیامی را منتقل می‌کند و همین موجب تبدیل آن به یک نشانه در فرهنگ‌های متفاوت و مناطق جغرافیایی مختلف شده است.