1. ابراهیمزاده، عیسی؛ حافظرضازاده، معصومه و دارایی، مرضیه. 1393، برنامهریزی و مکانیابی بهینه تسهیلات و زیرساختهای گردشگری شهری با استفاده از GIS (موردشناسی: شهر سمنان)، جغرافیا و توسعه، شماره 35.
2. اسماعیلزاده، یعقوب، و حسن اسماعیلزاده، 1393، «گردشگری پایدار طبیعی در چشماندازهای کوهستانی (مطالعه موردی: حوضه آبخیز درکه ولنجک)»، اولین همایش بینالمللی علمی - راهبردی توسعه گردشگری جمهوری اسلامی ایران چالشها و چشماندازها.
3. اعتمادینیا، امیرعباس، محسن مصلحی، 1391، «تحلیل و بررسی گردشگری و نقش آن در توسعه پایدار شهری (نمونه موردی شهر اصفهان)»، فصلنامه جغرافیا و برنامهریزی شهری چشمانداز زاگرس، سال چهارم، شماره 13.
4. اکبرپورسراسکانرود، محمد و نوربخش، سیدفاطمه. (1389). نقش اکوتوریسم در توسعه پایدار شهری و روستایی (نمونه موردی: جزیره قشم). مسکن و محیط روستا، دوره 29، ش 132، زمستان، ص 76-61.
5. ایرانیبهبهانی، هما؛ فریادی، شهرزاد و محبعلی، گلنار. (1391). حفاظت و باززندهسازی منظر رود دره دربند براساس الگوهای رفتاری. محیطشناسی، س 38، ش 62 ، تابستان، ص 134-127.
6. رهنمایی، محمدتقی؛ فرهودی، رحمتالله؛ دیتمان، آندریاس و قدمی، مصطفی. (1387). بررسی ظرفیت حوزه مقصد گردشگری با تأکید بر جامعه میزبان (نمونه موردی: مطالعه شهر کالردشت). پژوهشهای جغرافیای انسانی، ش 66، زمستان، ص 34-17.
7. زاهدی، شمسالسادات. (1385). مبانی توریسم و اکوتوریسم پایدار (با تأکید بر محیطزیست). تهران: دانشگاه علامه طباطبایی.
8. شعبانیفرد، محمد؛ احمدپور، احمد؛ حسینی، علی و رشیدی، مصطفی. (1388). بررسی سنجش ظرفیت پذیرش گردشگری شهری و مدلسازی شهرهای گردشگری پایدار از بعد کالبدی (نمونه موردی: منطقه 12 تهران). تحقیقات کاربردی علوم جغرافیایی (علوم جغرافیایی)، دوره 11، ش 14، پاییز، ص 74-47.
9. شهابیان، پویان. (1390). بررسی نقش و اثرات گردشگری شهری در توسعه پایدار شهر؛ با تأکید بر ادراک ساکنان، مجله آرمانشهر، شماره 7.
10. شهرداری منطقه 4 تهران، 1395 (تا جایی که میدانم چنین آدرسدادنی نمیتواند صحیح باشد؛ آیا نشریه بوده یا گزارش سازمانی یا مصاحبه یا هرچیزی که ظاهرا مشخص نیست).
11. فرجیراد، عبدالرضا، سیده ژاله سیدنصیری، 1389، «رویکردهای تحلیلی در توسعه پایدار گردشگری شهری»، فصلنامه جغرافیایی سرزمین، سال هفتم، شماره 25.
12. کاظمیان، غلامرضا، الهام آزادی، 1390، «الگوی توسعه گردشگری شهری در مرکز شهر تهران با رویکرد مدیریت شهری»، فصلنامه مطالعات گردشگری، سال هفتم، شماره 15، بهار و تابستان.
13. کوهن، گوئل. (1380). صنعت توریسم و توسعه پایدار نمادی از مدیریت پویا. محیطشناسی، دوره 24، ش 21(1089)، ص 90-79.
14. محلاتی، صلاحالدین. (1380). درآمدی بر جهانگردی. تهران: دانشگاه شهید بهشتی.
15. ملکنیا، محبوبه. (1389). نقش محورهای فرهنگی و تاریخی منطقه 12 در توسعه گردشگری شهر تهران. پایاننامه کارشناسیارشد، دانشگاه پیام نور.
16. نوربخش، سیدمرتضی و اکبرپورسراسکانرود، محمد. (1387). نقش گردشگری شهری در توسعه اقتصادی کلانشهرها، اقتصاد شهر (ویژهنامه اقتصاد گردشگری شهری، س 2، زمستان، ص 35-20.
17. Brass, J. L. (1994). Community tourism assessment handbook. Corvallis, Oregon: Western Rural Development Center, Oregon State University. Web Site: http://extension.usu.edu/wrdc/ctah.
18. Hall., C. M. (2000). Tourism Planning; Pearson Education Limited. Londo.
19. Kousis, M. (2000). Tourism and the environment: A social movements perspective. Annals of Tourism Research, 27(2), 468 - 489.
20. McCool, S. F. (1995). Linking tourism, the environment, and concepts of sustainability: setting the stage. Linking tourism, the environment, and concepts of sustainability: setting the stage, (INT-323), 3 - 7.
21. McIntyre, G. (1993). Sustainable tourism development: guide for local planners. World Tourism Organization (WTO).
22. Mottiar, Z. (2006). Holiday home owners, a route to sustainable tourism development? An economic analysis of tourist expenditure data. Journal of Sustainable Tourism, 14(6), 582 - 599.
23. Weaver, D. B., & Lawton, L. J. (2001). Resident perceptions in the urban–rural fringe. Annals of tourism research, 28(2), 439 - 458.