«شبیه­ خوانی» از جمله میراث فرهنگی گرانقدری است که درباره‌ نسبت آن با نمایش، آیین و بازی بسیار سخن رفته است. شمار زیادی از پژوهشگران در این نظریه­ پردازی­ها، تعاریف ارائه شده در حوزه‌ آیین، بازی و به ویژه نمایش را فراگیر انگاشته و تفاوت­های فرهنگی ملت­ها را نادیده گرفته ­اند. نوشتار حاضر تلاشی در مسیر واکاوی نظرات ارائه شده با در نظر داشتن نگاه متفاوت فرهنگ شرق نسبت به فرهنگ غرب در مقوله‌های یاد شده است. بدین منظور؛ نخست مفاهیم نمایش، آیین و بازی بازخوانی شده اند. پس از بررسی و نقد مفهومی دیدگاه‌های شاخص در خصوص شبیه­ خوانی، تلاش شده تا روشن شود که شبیه‌خوانی به عنوان یک نمایش بومی با بازی همخوانی ندارد، اما از نظر کارکرد با آیین نسبتی نزدیک دارد و از جمله می‌توان به اجراهای نمایشی اشاره داشت که بهترین و موثرین بهره­گیری را از آیین کرده اند. همچنین شبیه‌خوانی توانسته است با به کار بستن عناصر نمایشی در چارچوب ارزش­های فرهنگی ایرانی، نظام نمایشی صحنه­ای یگانه­ای را شکل دهد.