fa jalali 1399 12 1 gregorian 2021 3 1 3 4 online 1 fulltext

fa بازیابی کالبد و کارکرد بنای کهن دژ کوه خواجه بر پایه اسناد باستان‌شناسی و مطالعات میدانی شهرستان سیستان یکی از مراکز جمعیتی جنوب شرق ایران است. این شهرستان در نزدیکی مرز افغانستان و ایران قرار دارد و از دوره سلوکیان، اشکانیان و ساسانیان دارای آثاری است که تاکنون مورد توجه باستان‌شناسان بسیاری قرار گرفته است. کوه خواجه تنها عارضه طبیعی این دشت پهناور است که دارای مجموعه آثاری از پیش از تاریخ تا اسلامی است. مدارک تاریخی نشان می‌دهد که در دوره اشکانیان بنای یک کاخ با کاربری آیینی و مذهبی در دامنه کوه خواجه تأسیس و این ناحیه از سیستان را به یکی از مکان‌های عبادی زردشتیان تبدیل کرده است. بنای این کاخ که تا حدود 1500 میلادی قلعه‌رستم نام داشته است، با نام‌های کاخ رستم، کاخ گندافره، کاخ گاسپار، کاخ سه‌مغ و قلعه سه‌مجوس و اخیراً قلعه کافرون و «کهن دژ» نیز نامیده شده است. به‌دلیل پیچیدگی لایه‌های مختلف تاریخی و کمبود مطالعات پژوهشی در این زمینه هنوز بخش‌های زیادی از بنا، به‌طور ناشناخته باقیمانده است. مسئله اصلی این نوشتار بررسی اثر با تکیه بر اسناد باستان‌شناسی، مطالعات میدانی و شواهد موجود است. این بررسی برای بازیابی ساختارهای کالبدی بنا که دچار تخریب و تغییر است، انجام شده و ضرورت آن با توجه به پژوهش‌های اندکی که در این بنا صورت گرفته است مشخص می‌شود. بر این اساس پرسش‌هایی پیرامون، کاربری فضاهای بنا و کالبد بنا در قسمت‌های تخریب شده مطرح می‌شود. این پژوهش به روش توصیفی- تاریخی و میدانی انجام شده است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد بنای کاخ دارای الحاقاتی است که متعلق به زمان بعد از ساخت اولیه بنا است و همین امر باعث از بین رفتن فرم و کالبد اصلی بنا، برهم خوردن نظام صحیح حرکت و پنهان شدن تزئینات معماری ساسانی شده است. Sistan is one of the population centers in southeastern Iran. This region is located near the Iran-Afghanistan border and is home to monuments from the Seleucid, Parthian, and Sassanid periods, which have attracted the attention of numerous archaeologists. Kooh Khajeh Fortress, the only natural feature in this vast plain, boasts a collection of monuments dating from prehistoric to Islamic times. Historical documents indicate that during the Parthian Empire, a palace with ritual and religious functions was established on the slopes of Kooh Khajeh, transforming this area of Sistan into one of the worship centers for Zoroastrians. This structure, known as Rostam Castle until around 1500 AD, has also been referred to as Gondafreh Palace, Gaspar Palace, Se-mogh Palace, and more recently as Kafaroon Castle or "Kohan Dezh."Due to the complexity of its various historical layers and the lack of research in this area, many parts of the Kohan Dezh monuments, located on the hillside of Kooh Khajeh, remain unknown. The primary focus of this study is to survey these monuments based on archaeological documents, field studies, and available evidence. The research aims to recover the physical structures of the building through structural reconstruction, as they are undergoing changes and destruction. The necessity of this research is underscored by the limited number of studies conducted on this site. This research employs a descriptive-historical and field-based methodology. The results of the study reveal that the palace's structure includes extensions added after its initial construction. These additions have led to the loss of the building's original form and structure, disrupted the proper movement system, and obscured the architectural decorations characteristic of Sassanid architecture. Kooh Khajeh Fortress, Field Studies, Parthian Empire, Structural Reconstruction. سیستان, بنای کهن دژ, اشکانی و ساسانی, مدل‌سازی سه‌بعدی. 1 15 http://journal.richt.ir/kcr/browse.php?a_code=A-10-1-66&slc_lang=fa&sid=1 2025/02/1 1403/11/13 2021/03/19 1399/12/29 Sara Sedghi Master of Science in Restoration and Conservation of Historical Monuments, Isfahan University of Art. سارا صدقی Sarasedghi1361@gmail.com Yes کارشناسی ارشد مرمت و احیاء بناهای تاریخی دانشگاه هنر اصفهان. ایران. Nima Valibeig Associate Professor, Department of Restoration and Conservation of Historical Monuments and Textures, Faculty of Conservation and Restoration, Isfahan University of Art. نیما ولی‌بیگی No دانشیار گروه مرمت و احیاء بناها و بافت‌های تاریخی، دانشکده حفاظت و مرمت، دانشگاه هنر اصفهان. ایران. Vahid Pourzarghan PhD in Restoration of Historical Monuments, Isfahan University of Art. وحید پورزرقان No دانش‌آموخته دکتری مرمت آثار تاریخی، دانشگاه هنر اصفهان. ایران.

fa برنامه‌ریزی مدیریت حفاظت محوطه‌های تاریخی (مورد مطالعه؛ شهر تاریخی استخر فارس ایران) با استفاده از مدل استراتژیک SWOT برنامه مدیریت حفاظت محوطه‌های تاریخی به دلیل گستردگی و پیچیدگی مسائل یک محوطه تاریخی امری بسیار پیچیده است. برخی منشور‌های بین‌المللی مانند منشور بورا، مدل‌های برنامه‌ریزی مارتا دماس، برنارد فیلدن، میشل سالویان، مایکل پیرسون و یوکا یوکهلتو در این خصوص دستور‌العمل‌هایی ارائه کرده‌اند. مدل‌های استاندارد و عمومی‌تر دیگری نیز جهت برنامه‌ریزی یک مجموعه وجود دارد که مهم‌ترین آن‌ها استفاده از شیوه استراتژیک و جدول SWOT است. در این پژوهش این سوالات اساسی مطرح است که: برنامه‌ریزی مدیریت حفاظت محوطه‌های تاریخی چه اهمیتی دارد و شیوه مناسب جهت تدوین آن چیست؟ این پژوهش از لحاظ هدف یک پژوهش توسعه‌ای و عملی به‌حساب می‌ید. روش حل مسئله به شکل «فرضیه‌ای ـ قیاسی» در انجام این پژوهش مدنظر است. چارچوب نظری پژوهش بر اساس سه دسته مختلف اطلاعات شامل: منشورهای بین‌المللی، تجربه‌های جهانی و مدل‌های استاندارد برنامه‌ریزی است. در ادامه اطلاعاتی در زمینه محوطه موردمطالعه (شهر‌محوطه باستانی استخر)، ارائه‌شده است و درنهایت با استفاده از مدل تحلیلی (SWOT) سیاست‌گذاری‌های اصلی جهت برنامه‌ریزی حفاظت محوطه از قبیل تعیین حرایم و معرفی عمومی و ارتباط با جامعه به عنوان اصلی‌ترین نیازهای محوطه معرفی گردیده است. هدف اصلی این مقاله معرفی برنامه‌ریزی مدیریت محوطه‌های تاریخی به‌عنوان یک ابزار مدیریتی و یک تخصص کلیدی در حوزه حفاظت میراث فرهنگی است. The management planning for the conservation of historical sites is a very complicated matter due to the extent and complexity of the issues of a historical site. Various international charters such as the Bora Charter, the planning models of Marta Demas, Bernard Fielden, Michel Salvian, Michael Pearson and Yuka Yukhelto have provided guidelines in this regard. Additionally, there are standard and more general models for planning a collection; among them,  strategic method and the SWOT analysis are notably important. In this research, the following basic questions are raised: What is the importance of planning the management of the conservation of historical sites and what is the appropriate way for formulating such plans? This research is considered a developmental and practical research in terms of its purpose. The method of solving the problem in the form of "hypothetical-deductive" is considered in conducting this research. The theoretical framework of the research is based on three different categories of information including: international charters, global experiences and standard planning models. In the following, information regarding the studied site (the ancient city- site of Istakhr) has been presented. Finally, using the analytical model (SWOT), the main policies for conservation planning of the site, such as determining zone and introducing them to the public and communication with the community has been introduced as the main needs of the site. The main purpose of this article is to introduce the management planning of historical sites as a management tool and a key expertise in the field of cultural heritage conservation. Conservation management plan, Archaeological sites, Cultural heritage, Ancient city of Istakhr. پلان مدیریت حفاظت, محوطه‌های باستان‌شناسی, میراث فرهنگی, شهر باستانی استخر فارس. 16 30 http://journal.richt.ir/kcr/browse.php?a_code=A-10-1-67&slc_lang=fa&sid=1 2025/02/12025/02/1 1403/11/13 2021/03/192021/03/19 1399/12/29 Hassan Khosravi Khaftari Faculty member of the Department of Restoration of Historical Artifacts, Faculty of Art. Zabul University. Iran. حسن خسروی خافتری Hn_khosravi@yahoo.com Yes عضو هیئت علمی گروه مرمت آثارتاریخی دانشکده هنر دانشگاه زابل، ایران. Hossein Ahmadi . Professor of the Restoration Department of Isfahan Art University.Iran. حسین احمدی No استاد گروه مرمت آثار تاریخی دانشگاه هنر اصفهان، ایران. Mohammad Hassan Talebian Professor of the Faculty of Architecture, University of Tehran. Iran. محمدحسن طالبیان No استاد دانشکده معماری دانشگاه تهران، ایران.

fa چالش‌های مرمت پل تاریخی دزفول: بررسی تنوع شیوه‌ها و تأثیر آن بر ارزش تاریخی بنا پل تاریخی دزفول، یکی از آثار برجسته دوره ساسانی در این شهر، با داشتن پایه‌های سنگی از ویژگی‌های کالبدی منحصر به فردی برخوردار است. این تحقیق به بررسی شیوه‌های مرمت و بازسازی دهانه‌های پل تاریخی دزفول با تأکید بر حفظ اصالت کالبدی در طول زمان پرداخته است. روش پژوهش تاریخی– تفسیری است و روش جمع‌آوری اطلاعات کتابخانه‌ای و میدانی است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که شیوه‌های مرمت و بازسازی در طول تاریخ، تنوع زیادی داشته است. مهم‌ترین پرسش پژوهش عبارت است از اینکه: تنوع شیوه­های مرمت پایه‌های پل تاریخی دزفول چیست و چگونه در طول زمان بر اصالت کالبدی و ارزش تاریخی پل تاریخی دزفول تأثیر گذاشته است؟ از جمله این شیوه‌ها می‌توان به استفاده از اندودهای سیمانی ساده، طرح آجری، اندودهای گچی و آهکی با طرح آجر و ترکیب مصالح سنگی و آجری اشاره کرد. همچنین، نوع سنگ‌های استفاده شده در بازسازی پل شامل تفاوت‌هایی در منظر، بافت، ابعاد و شیوه چیدمان بوده است. این تنوع در شیوه‌های بازسازی، منجر به ایجاد نمایی نامناسب در ساختار پل شده و اثرات منفی بر اصالت و ارزش تاریخی آن دارد. پژوهش نشان می‌دهد که عدم وجود یک شیوه واحد در مرمت و بازسازی این اثر تاریخی، می‌تواند از اهمیت و اصالت آن به‌عنوان یک نماد شاخص از دوره ساسانی بکاهد و نیاز به توجه بیشتر به هماهنگی در شیوه‌های مرمتی و حفظ ویژگی‌های اصیل این بنا دارد. The Dezful historical bridge, a prominent example of Sassanid architecture in the city, is characterized by its stone foundations and unique structural features. This research explores the restoration and reconstruction methods applied to the spans of the Dezful historical bridge, with a focus on preserving the structural authenticity over time. The research method is historical-interpretive, with data collection through both library and field research. The findings indicate a wide variety of restoration and reconstruction techniques employed throughout history. The key research question is: What is the diversity of restoration methods for the foundations of the Dezful historical bridge, and how have these methods impacted the bridge's structural authenticity and historical value over time? Notable techniques include the use of simple cement coatings, brick patterns, plaster and lime coatings with brick patterns, and a combination of stone and brick materials. Additionally, the types of stones used in the reconstruction show variations in appearance, texture, dimensions, and arrangement. This diversity in reconstruction methods has resulted in an inappropriate visual appearance for the bridge's structure, negatively impacting its authenticity and historical value. The research concludes that the lack of a unified restoration approach may diminish its significance as a key symbol of the Sassanid period, emphasizing the need for greater attention to consistency in restoration practices and the preservation of the building’s original features.   Dezful Historical Bridge, restoration, foundation, structural authenticity. پل- بَند تاریخی دزفول, مرمت, پایه, اصالت کالبدی. 31 49 http://journal.richt.ir/kcr/browse.php?a_code=A-10-1-68&slc_lang=fa&sid=1 2025/02/12025/02/12025/02/2 1403/11/14 2021/03/192021/03/192021/03/19 1399/12/29 Hani Zarei Faculty Member, Department of Restoration of Historical Monuments, Faculty of Architecture and Urban Planning, Shahid Chamran University of Dezful, Dezful, Iran. هانی زارعی hzarei@jsu.ac.ir Yes عضو هیئت ‌علمی گروه مرمت بناهای تاریخی، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه صنعتی جندی‌شاپوردزفول، دزفول، ایران. Zahra Zahrabi Master's Student in Urban Restoration, University of Science and Technology, Iran. زهرا ظهرابی No دانشجوی دوره کارشناسی ارشد رشته مرمت شهری دانشگاه علم و صنعت. تهران. ایران. Zainab Zahrabi Master's Student in Architecture, Jundishapurzfool University of Technology. زینب ظهرابی No دانشجوی دوره کارشناسی ارشد رشته معماری دانشگاه صنعتی جندی‌شاپور دزفول. ایران.

fa ساختارهای بلورین آسیب‌پذیر خشت‌های تاریخی با حضور رطوبت در محوطه تاریخی بلقیس اسفراین بقایایی مشتمل بر ساختارهای خشتی و گلی در وسعت 180 هکتار در 3 کیلومتری جنوب شهر کنونی "اِسفراین" در خراسان شمالی ایران قرار دارد. مطالعات باستان‌شناسی دو دهه اخیر علاوه بر یافته‌های فرهنگی مختلف، ساختارهای معماری متنوعی را نیز آشکار کرده است که همراه با بقایای نارین قلعه (تنها اثر موجود در سطح زمین)، محوطه تاریخی بلقیس اسفراین را شامل می‌شود. با توجه به فرسایش مکرر خشت در برابر رطوبت ناشی از بارندگی اندک منطقه طی مداخلات حفاظتی، ضرورت پرداختن به ویژگی کیفیت خاک مطرح و شناسایی ساختارهای بلورین در روند فرسایش، هدف این تحقیق قرار گرفت. مطالعات آزمایشگاهی طی آزمون‌های فیزیکی و شیمیایی، نشان داد کیفیت خاک به دلیل فقر رس و بالا بودن درصد سیلیس از یکسو و همچنین وجود ساختارهای بلورین مسکویت و کلسیت ثانویه، علت اصلی فرسایش خشت‌ها است. The remains consisting of adobe and mud structures extend over an area of 180 hectares, located 3 kilometers south of the current city of "Esfarayen" in North Khorasan, Iran. Archaeological studies of the last two decades, in addition to various cultural findings, have also revealed various architectural structures, which include the historical site of Belqis Esfarayen along with the remains of Narin qale (Military Castle). Given the frequent erosion of adobe due to moisture from limited rainfall in the region during conservation interventions, addressing soil quality characteristics and identifying crystalline structures in erosion processes was the goal of this research. Laboratory studies conducted through physical and chemical tests demonstrated that soil quality is the main cause of clay erosion. This is attributed to a combination of factors: the lack of clay and the high percentage of silica on one hand, and the presence of muscovite and secondary calcite crystal structures on one hand. Belqis area, Adobe, Conservation, Pathology, Crystalline structures. محوطه بلقیس, خشت, حفاظت, آسیب‌شناسی, ساختارهای بلورین. 50 58 http://journal.richt.ir/kcr/browse.php?a_code=A-10-1-69&slc_lang=fa&sid=1 2025/02/12025/02/12025/02/22025/02/2 1403/11/14 2021/03/192021/03/192021/03/192021/03/19 1399/12/29 Reza Hoseini Keshtan Ph.D. in Conservation and Restoration of Historical Buildings, Faculty of Conservation and Restoration, Art University of Isfahan, Isfahan, Iran. سیدرضا حسینی کِشتان hosynireza@yahoo.com Yes عضو هیئت‌ علمی گروه مرمت و احیاء بناها و بافت‌های تاریخی، دانشکده حفاظت و مرمت دانشگاه هنر اصفهان، ایران.

fa تحلیل عوامل مؤثر در استحکام‌بخشی مصالح متخلخل تاریخی سازه‌های تاریخی که عموماً از مصالح متخلخل نظیر سنگ، آجر و ملاط ساخته شده‌اند، طی قرن‌ها در معرض عوامل محیطی و انسانی قرار گرفته‌اند که منجر به تخریب تدریجی آن‌ها شده است. استحکام‌بخشی، به‌عنوان یک مداخله حیاتی در حفاظت از مصالح متخلخل تاریخی، با هدف افزایش پایداری مکانیکی، کاهش تخریب بیشتر و افزایش طول عمر این مصالح انجام می‌شود. این فرآیند زمانی ضرورت می‌یابد که تمامیت اثر تاریخی به‌دلیل عواملی همچون هوازدگی، تبلور نمک و رشد بیولوژیکی، دچار آسیب‌های ساختاری شده باشد. با این حال، اثربخشی روش‌های استحکام‌بخشی به‌طور قابل‌توجهی به انتخاب مواد تثبیت‌کننده مناسب وابسته است. این مواد باید معیارهای خاصی از جمله نفوذ عمیق و یکنواخت، حداقل باقی‌مانده سطحی، سازگاری شیمیایی، برگشت‌پذیری و حفظ تنفس‌پذیری مصالح را دارا باشند. با وجود اهمیت این موضوع، چالش‌های عمده‌ای در این حوزه از جمله عدم وجود دستورالعمل‌های استاندارد و درک جامع از عملکرد بلندمدت مواد استحکام بخش وجود دارد. این پژوهش با هدف پر کردن شکاف بین اصول نظری و کاربردهای عملی، به ارزیابی عملکرد مواد تثبیت‌کننده در محل و بهینه‌سازی راهبردهای مداخله برای مصالح متخلخل تاریخی می‌پردازد. Historical structures, often constructed using porous materials such as stone, brick, and mortar, have been exposed to environmental and anthropogenic stressors over centuries, leading to their gradual deterioration. Consolidation, a critical intervention in the conservation of porous historical materials, aims to enhance their mechanical stability, mitigate further degradation, and prolong their lifespan. This process becomes essential when the structural integrity of an artifact is compromised due to factors such as weathering, salt crystallization, and biological growth. However, the effectiveness of consolidation treatments is highly dependent on the selection of appropriate consolidants, which must meet specific criteria, including deep and uniform penetration, minimal surface residue, chemical compatibility, reversibility, and the preservation of the material’s breathability. Despite its importance, the field faces significant challenges, including a lack of standardized protocols and comprehensive understanding of the long-term performance of consolidants. This research seeks to bridge the gap between theoretical principles and practical applications by evaluating the performance of various consolidants on-site and optimizing intervention strategies for porous historical materials. The findings aim to contribute to the development of more effective and sustainable conservation practices for cultural heritage.  Consolidation, Porous Materials, Cultural Heritage, Penetration Depth, Stone Conservation, Material Compatibility. استحکام‌بخشی, مصالح متخلخل, میراث فرهنگی, عمق نفوذ. 59 70 http://journal.richt.ir/kcr/browse.php?a_code=A-10-1-70&slc_lang=fa&sid=1 2025/02/12025/02/12025/02/22025/02/22025/02/2 1403/11/14 2021/03/192021/03/192021/03/192021/03/192021/03/19 1399/12/29 Mehdi Razani Associate professor, Faculty of Cultural Materials Conservation, Tabriz Islamic Art University Iran. مهدی رازانی m.razani@tabriziau.ac.ir Yes دانشیار، عضو هیئت‌علمی گروه باستان‌سنجی و مرمت، دانشگاه هنر اسلامی تبریز. Leyli Nemani Khiyavi PhD candidate Conservation and Restoration of Cultural Property, Faculty of Conservation and Restoration, Art University of Isfahan. لیلی نعمانی خیاوی No دانشجوی دکتری مرمت اشیا فرهنگی و تاریخی، دانشگاه هنر اصفهان.

fa مقایسه پوشش‌های سیلان/ سیلوکسان در حلال‌های آبی و آلی برای افزایش خواص آبرانی سنگ استحکام‌بخشی و آب‌گریزی مواد و مصالح سازنده تاریخی و به ویژه سطح سنگ‌های تاریخی یکی از مداخلات حساس و چالش‌برانگیز در حوزه حفاظت آثار فرهنگی است که نیازمند بررسی‌های دقیق و تحقیقات جامع برای کاهش عوارض جانبی احتمالی است. این اقدامات به‌ویژه زمانی ضرورت پیدا می‌کند که آثار سنگی در فضای باز در معرض تخریب و فرسایش عمیق قرار گرفته یا دچار تغییرات سطحی قابل‌توجهی شده باشند که می‌تواند به از بین رفتن زیبایی و انسجام ساختاری آن‌ها منجر شود. در صورت عدم مداخله به‌موقع، عوامل فرسایشی به لایه‌های عمیق‌تر اثر نفوذ کرده و خطر فروپاشی کامل را به دنبال خواهند داشت. در این پژوهش، عملکرد سه نوع پوشش‌دهنده صنعتی مبتنی بر سیلان/ سیلوکسان شامل واکر 290، واکر 3003 و لانگ‌ لایف در فرآیند پوشش‌دهی مصالح سنگی ارزیابی شده است. در اینباره ویژگی‌های فیزیکی، مکانیکی و به‌ویژه خصوصیات آب‌گریزی این مواد بر روی سطح سنگ مورد بررسی و مقایسه قرار گرفته است. نتایج نشان داد که هر سه ماده خاصیت دافع رطوبت دارند، اما مواد لانگ‌لایف و واکر 290 به دلیل ایجاد پیوند مناسب‌تر با سطح سنگ، عملکرد بهتری از خود نشان دادند. این یافته‌ها می‌تواند راهنمایی مؤثر برای انتخاب مواد مناسب در پروژه‌های حفاظتی آثار تاریخی ارائه کند و از تخریب زودهنگام این میراث ارزشمند جلوگیری نماید. The reinforcement and hydrophobicity enhancement of historical construction materials, particularly the surfaces of historical stones, are among the most sensitive and challenging interventions in cultural heritage conservation. These interventions require precise analysis and comprehensive research to minimize potential side effects. Such actions are especially essential when stone artifacts exposed to open environments suffer from severe degradation and erosion or exhibit significant surface changes, potentially leading to loss of aesthetic and structural integrity. Without timely intervention, erosive factors may penetrate deeper layers of the artifact, posing a risk of complete collapse. In this study, the performance of three industrial silane/siloxane-based coatings Wacker 290, Wacker 3003, and Long Life was evaluated in the coating process of stone materials. The physical, mechanical, and especially hydrophobic properties of these materials on stone surfaces were analyzed and compared. Results indicated that all three materials exhibited moisture-repellent properties. However, Long Life and Wacker 290 demonstrated superior performance due to their better bonding with stone surfaces. These findings provide effective guidance for selecting suitable materials in conservation projects of historical artifacts, preventing the premature deterioration of these invaluable heritages. Stone, Silane, Siloxane, Hydrophobicity, Consolidation. سنگ, سیلان, سیلوکسان, آبرانی, استحکام‌بخشی. 81 90 http://journal.richt.ir/kcr/browse.php?a_code=A-10-1-71&slc_lang=fa&sid=1 2025/02/12025/02/12025/02/22025/02/22025/02/22025/02/2 1403/11/14 2021/03/192021/03/192021/03/192021/03/192021/03/192021/03/19 1399/12/29 Amir Ershad Langroudi Associate Professor, Department of Color and Surface Coating, Faculty of Polymer Processing, Iran Polymer and Petrochemical Institute, Tehran, Iran. امیر ارشاد لَنگرودی A.Ershad@ippi.ac.ir Yes دانشیار گروه رنگ و روکش‌های سطح، پژوهشکده فرآیند، پژوهشگاه پلیمر و پتروشیمی، تهران، ایران. Hamid Fadaei Assistant Professor, Research Centre for Conservation and Restoration of Cultural Relics, Research Institute of Cultural Heritage and Tourism, Tehran-Iran. حمید فدایی No استادیار پژوهشکده حفاظت و مرمت، پژوهشگاه میراث فرهنگی، تهران، ایران. Kamran Ahmadi Assistant Professor, Materials and Energy Research Center, Karaj, Iran. کامران احمدی No استادیار پژوهشگاه مواد و انرژی، کرج، ایران. Monir Beheshti Far Islamic Azad University, Central Tehran Branch, Tehran, Iran. منیر بهشتی‌فر No دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکزی.

fa یادداشت: حرفه مرمت، گذشته، حال و آینده مفهوم مرمت از زمان نیاز بشر به بازیابی کارایی اشیاء مورد استفاده در زندگی روزمره و نیز تعمیر و بازسازی بناهای پیرامون خود، شکل گرفت. به‌تدریج با گسترش دانش بشری، شکل گرفتن درک تاریخی و اهمیت یافتن حفظ ارزش‌های فرهنگی و تاریخی، این نیاز ساختارمند شده و به تدریج به‌سوی انجام اقداماتی با رویکرد تاریخی، هنری، فلسفی و علمی گسترش پیدا کرد. کشور ما ایران هم به‌واسطه غنای فرهنگی و تاریخی و نیز تعدد آثار و معماری‌های ارزشمند خود، در این جریان طی طریق کرده و به آنچه امروز از مرمت می‌شناسیم دست یافته است. آنچه ما امروز از واژه مرمت در ایران می‌شناسیم، رویکردی علمی به حفاظت مادی و معنوی، معرفی و بازیابی ارزش‌های تاریخی-فرهنگی یک اثر یا بنای تاریخی است که سرآغاز شکل‌گیری آن به حدود ۵۲ سال پیش بازمی‌گردد؛ زمانی که اولین آزمایشگاه علمی مرمت در موزه ایران باستان شکل گرفت. این فعالیت، در سال ۱۳۵۶ به‌وسیله افراد فعال در سازمان ملی حفاظت از آثار باستانی و در کنار فعالین این حوزه در خارج از ایران رشد و گسترش پیدا کرد تا در نهایت با همکاری دانشگاه فارابی به‌عنوان یک رشته دانشگاهی تحت عنوان "حفاظت و مرمت آثار تاریخی-فرهنگی" در شهر اصفهان بنیان نهاده شد. این رشته با افزایش تعداد علاقه‌مندان به آثار تاریخی و بازگشت ایرانیانی که در خارج از کشور آموزش دیده بودند، گسترش یافته و هر روز بر تعداد فارغ‌التحصیلان آن افزوده شد؛ اما اینکه این افراد چگونه فعالیت‌های خود را در چارچوب اجتماعی و اقتصادی دنبال کردند و آن را از شکل یک رشته دانشگاهی به حرفه‌ای کاربردی تبدیل کردند، موضوعی است که در این یادداشت به آن پرداخته شده است. Restoration has evolved from humanity's need to repair and reconstruct the objects and structures around them, and it has played various roles throughout history. What we recognize today as the practice and term of scientific restoration in Iran dates back approximately 52 years ago. This was when the first scientific laboratory for restoration was established at the Museum of Ancient Iran, and a few years later, in 1977, experts and professors from the National Organization for Conservation of Antiquities, in collaboration with Farabi University, founded the field of historical artifacts restoration in Isfahan. The first graduates and specialists in restoration were employed by governmental institutions and gradually, the profession became recognized among the cultural and artistic community. However, there was still a long way to go before scientific restoration would be fully accepted as a profession in society. After the Islamic Revolution, along with an expansion of university programs and various branches of restoration studies, there was a marked increase in graduates entering this field. While this created job opportunities within cultural heritage for some individuals. Over time due to various reasons, the cultural heritage sector could not absorb all graduates. As a result, since the late 1990s, unemployment rates within the field of restoration have significantly risen. This article reflects on past experiences within this profession based on numerous accounts from individuals working in related fields of restoration. The aim is to highlight both challenges and opportunities regarding career prospects for restorers working with historical artifacts and objects both now and into the future. Restoration profession, Conservation, Restoration, Architectural Ornamentation, Scientific Restoration. حرفه مرمت, حفاظت, مرمت, آرایه‌های معماری, مرمت علمی. 91 97 http://journal.richt.ir/kcr/browse.php?a_code=A-10-1-72&slc_lang=fa&sid=1 2025/02/12025/02/12025/02/22025/02/22025/02/22025/02/22025/02/2 1403/11/14 2021/03/192021/03/192021/03/192021/03/192021/03/192021/03/192021/03/19 1399/12/29 Behnoud Goharbin PhD candidate Conservation and Restoration of Cultural Property, Faculty of Conservation and Restoration, Art University of Isfahan. بهنود گوهربین behnood.goharbin@gmail.com Yes دانشجوی دوره دکتری مرمت اشیاء تاریخی-فرهنگی دانشگاه هنر اصفهان.

fa یادداشت چالش حفاظت و مرمت سکه‌های تاریخی در مجموعه‌های خصوصی سکه‌های تاریخی به عنوان یکی از مهمترین اسناد مادی تمدن‌های گذشته نه تنها ارزش مالی دارند بلکه شواهد زنده‌ای از تاریخ فرهنگ هنر و اقتصاد دوران مختلف هستند. در ایران با پیشینه‌ای غنی و تمدنی که به بیش از ۲۵۰۰ سال می‌زند سکه‌ها نقش مهمی در بازشناسی هویت ملی و فرهنگی ایفا می‌کنند با این حال حفاظت و مرمت این گنجینه‌های تاریخی به ویژه در مجموعه‌های خصوصی کشور با چالش‌های متعددی روبرو است. این یادداشت به بررسی این چالش‌ها و راهکارهای ممکن برای حفظ این میراث ارزشمند می‌پردازد. Historical coins, as invaluable material documents, not only hold financial significance but also serve as vivid evidence of the history, culture, art, and economy of past civilizations. In Iran, with a rich heritage spanning over 2,500 years, coins play a pivotal role in reconstructing national and cultural identity. However, the preservation and restoration of these historical treasures, particularly in private collections, face numerous challenges. Addressing these challenges requires collaboration and a sense of responsibility among collectors, conservators, and governmental institutions. Raising awareness and providing education on scientific methods of preservation and restoration, along with fostering trust between conservators and collectors, are essential strategies for safeguarding this valuable heritage. The Ministry of Cultural Heritage, Tourism and Handicrafts (MCTH) and the Research Centre for Conservation- Restoration of Cultural Relics (RCCCR) can play a significant role by offering specialized training and necessary support. Ultimately, historical coins, as an integral part of national and cultural identity, require meticulous and responsible preservation, maintenance, and study to endure as a lasting legacy for future generations. Historical Coins, Preservation, Restoration, Private Collections Cultural Heritage. سکه تاریخی, حفاظت و مرمت, مجموعه‌های خصوصی. 98 102 http://journal.richt.ir/kcr/browse.php?a_code=A-10-1-73&slc_lang=fa&sid=1 2025/02/12025/02/12025/02/22025/02/22025/02/22025/02/22025/02/22025/02/2 1403/11/14 2021/03/192021/03/192021/03/192021/03/192021/03/192021/03/192021/03/192021/03/19 1399/12/29 Shiba Khadir M.A Conservation and Restoration Cultural Property, Research Institute of Cultural Heritage & Tourism, Iran. شیبا خدیر shaiba.khadir@richt.ir Yes کارشناس ارشد مرمت آثار تاریخی پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری تهران، ایران.