@article{ 
author = {Shokripour, Helia and SaderiOsguie, Hamideh and Ferdowsi, Saj},  
title = {Applying the Value-Led Management Approach to Geological Heritage Conservation in Tourism Destinations}, 
abstract ={Geological heritage, as a valuable part of natural heritage, requires a perspective that goes beyond technical interventions and should be based on understanding the values attributed to it. This study aims to develop a conceptual framework for geological heritage conservation grounded in a value-led management approach. To achieve this, through logical reasoning and a review of relevant theoretical literature, key concepts such as value, significance, cognitive dissonance theory, and principles of value-based management were examined. The findings indicate that geological heritage encompasses a set of scientific, aesthetic, cultural, ecological, educational, and economic values, which together shape its perceived importance. Since a gap often exists between stakeholders’ attitudes toward the significance of this heritage and their actual behaviors, the theory of cognitive dissonance is employed to identify and analyze these discrepancies. Accordingly, the proposed framework introduces three core principles of value-led management—clarifying, communicating, and aligning values—as strategic mechanisms to reduce cognitive dissonance and enhance coherence among various stakeholders, including local communities, tourists, and experts. In this framework, conservation is not merely a physical act but a process shaped by value-based, cognitive, and behavioral interactions. This perspective is particularly effective for complex and multifaceted domains such as geological heritage, allowing conservation efforts to be not only scientific and expert-driven but also inclusive, sustainable, and impactful. The proposed framework can serve as a foundation for policy-making, educational program design, and the enhancement of social participation in geological heritage conservation at tourism destinations.},  
Keywords = {Geoheritage, Cognitive Dissonance, Value-Led Management, Geotourism, Tourism Destinations.},
volume = {8},
Number = {1}, 
pages = {1-14}, 
publisher = {Research Institute for Cultural Heritage and Tourism},
title_fa = {کاربست رهیافت مدیریت ارزش‌محور در حفاظت از میراث زمین‌شناختی در مقصدهای گردشگری},
abstract_fa ={حفاظت از میراث زمین‌شناختی، به‌عنوان بخشی ارزشمند از میراث طبیعی، نیازمند نگاهی فراتر از اقدامات فنی است و باید بر پایه درک ارزش‌های منتسب به این میراث انجام شود. هدف این پژوهش، ارائه چارچوبی مفهومی برای حفاظت از میراث زمین‌شناختی بر اساس رهیافت مدیریت ارزش‌محور است. برای این منظور، با استفاده از روش استدلال منطقی و مرور ادبیات نظری، مفاهیم کلیدی مرتبط با ارزش، اهمیت، نظریه ناهمسانی شناختی و اصول مدیریت ارزش‌محور مورد بررسی قرار گرفت. یافته‌ها نشان می‌دهد که میراث زمین‌شناختی دارای مجموعه‌ای از ارزش‌های علمی، زیبایی‌شناسی، فرهنگی، اکولوژیکی، آموزشی و اقتصادی است که این ارزش‌ها، درک اهمیت آن را ممکن می‌سازند. از آنجا که گاه میان نگرش افراد نسبت به اهمیت این میراث و رفتار آن‌ها در عمل فاصله وجود دارد، نظریه ناهمسانی شناختی در این چارچوب به کار گرفته شد تا شکاف میان باور و رفتار ذی‌نفعان شناسایی و تحلیل شود. بر اساس چارچوب پیشنهادی پژوهش، سه اصل کلیدی رویکرد مدیریت ارزش­محور شامل شفاف‌سازی، همگانی‌سازی و همسوسازی، به‌عنوان راهبردهایی برای کاهش ناهمسانی شناختی و افزایش هم‌راستایی میان ذی­نفعان مختلف (جامعه محلی، گردشگران و متخصصان) پیشنهاد گردید. حفاظت از میراث زمین‌شناختی در این چارچوب، نه صرفاً اقدامی فیزیکی، بلکه فرآیندی است که در بستر تعاملات ارزشی، شناختی و رفتاری سامان می‌یابد. چنین رویکردی به‌ویژه در بسترهایی چون میراث زمین‌شناختی، که ماهیتی چندوجهی و پیچیده دارند، امکان آن را می‌دهد تا حفاظت از این میراث نه تنها علمی و تخصصی، بلکه مردمی، پایدار و مؤثر باشد. چارچوب پیشنهادی پژوهش می‌تواند مبنایی برای تدوین سیاست‌ها، طراحی برنامه‌های آموزشی و تقویت مشارکت اجتماعی در حفاظت از میراث زمین‌شناختی در مقصدهای گردشگری فراهم آورد.},
keywords_fa = {میراث زمین‌شناختی, ناهمسانی شناختی, مدیریت ارزش‌محور, ژئوتوریسم, مقصدهای گردشگری.},

doi = {10.61882/kcr.8.1.1},
url = {http://journal.richt.ir/kcr/article-1-276-en.html},  
eprint = {http://journal.richt.ir/kcr/article-1-276-en.pdf},  
journal = {Knowledge of Conservation and Restoration},  
issn = {2538-6093}, 
eissn = {3060-6217}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Fazel, Atefe and Avay, Vajihe},  
title = {Splashed Ware Pottery Manufacturing Technology in Iran}, 
abstract ={A large group of Islamic-era ceramics consists of splashed ware and sgraffito pottery, which are of significant historical and technical importance. This study aims to reconstruct the production technology of splashed ware during the Islamic period in Iran by examining its formation process and technical fabrication stages. This research seeks to answer the following questions: What was the process of splashed glaze formation in Iran? How can the technical stages of splashed glaze reconstruction be achieved based on the study of samples? To this end, 100 studied samples were examined, and 10 specimens were purposefully selected for experimental reconstruction of splashed ware. The research methodology is applied, utilizing historical analysis and experimental testing to produce samples of splashed ware ceramics. The study samples were carefully analyzed to understand the materials and manufacturing processes involved in splashed ware technology.},  
Keywords = {Medieval Islamic pottery, Islamic pottery, Splashed ware of Iran, Technical reconstruction of splashed ware.},
volume = {8},
Number = {1}, 
pages = {15-31}, 
publisher = {Research Institute for Cultural Heritage and Tourism},
title_fa = {فناوری ساخت سفال لعاب پاشیده در ایران},
abstract_fa ={گروه بزرگی از سفالینه‌های دوران اسلامی، سفال‌های لعاب پاشیده و نقش‌کنده هستند که به لحاظ تاریخی و فنی از اهمیت ویژه‌ای برخوردارند. این مطالعه با هدف بازسازی فناوری ساخت لعاب پاشیده در دوره اسلامی ایران، به بررسی فرآیند شکل‌گیری و مراحل فنی تولید این تکنیک می‌پردازد. دو پرسش اصلی تحقیق به این شرح است؛ فرآیند شکل‌گیری لعاب پاشیده در ایران به چه صورت بوده است؟ چگونه می‌توان مراحل بازسازی فنی لعاب پاشیده را انجام داد؟. روش تحقیق از نوع کاربردی و از روش تاریخی و آزمایش‌های تجربی جهت ساخت نمونه‌ها استفاده شده است. در جامعه آماری پژوهش، تعداد 10 نمونه به روش هدفمند انتخاب شده و مراحل تولید و مواد اولیه به کار رفته مورد واکاوی دقیق‌تری قرار گرفته است. طبق نتایج پژوهش حاضر، سفال‌های لعاب پاشیده که در مراکز مهمی چون نیشابور، ری، جرجان، تخت سلیمان، تپه منار بلقیس، شاه‌کوه الموت، سیراف، دهلران و شوش کشف شده‌اند، به دو دسته اصلی تقسیم می‌شوند: ظروف با تزئینات رنگی پاشیده شامل رنگ‌های سبز، آبی، زرد و ارغوانی و ظروفی که تکنیک اسگرافیاتو را با نقش‌های هندسی، گیاهی و جانوری نشان می‌دهند. همچنین در این تحقیق، برای ساخت گلابه سفید، از ترکیب اکسید سرب 20% (سرنج) و 80% کائولن استفاده شده است. فرآیند انتقال طرح بر سطح بدنه از طریق خراش و برداشتن گلابه سفید از روی بدنه رسی ظرف انجام شده است. پخت بدنه در دمای 750-800 درجه سانتی‌گراد صورت گرفته و برای نقاشی زیر لعابی، از لعاب‌ به رنگ‌های زرد عسلی، زرد تیره، سبز روشن، سبز تیره و ارغوانی با نسبت‌های مشخص از ۸% و ۱۵% اکسید آهن، ۸% و ۱۲% اکسید مس و ۱۴% اکسید منگنز استفاده شده است. پس از آن، لعاب شفاف بر روی سطح نهایی با فرمول 50% اکسید سرب و 50% سیلیس در دمای 900-850 درجه سانتی‌گراد پخته شده است.},
keywords_fa = {سفال قرون دوره میانی اسلامی, سفال اسلامی, لعاب پاشیده ایران, بازسازی تکنیکی لعاب پاشیده.},

doi = {10.61882/kcr.8.1.15},
url = {http://journal.richt.ir/kcr/article-1-277-en.html},  
eprint = {http://journal.richt.ir/kcr/article-1-277-en.pdf},  
journal = {Knowledge of Conservation and Restoration},  
issn = {2538-6093}, 
eissn = {3060-6217}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Kamali, Aminallah},  
title = {Investigation of Metal Smelting Remains at the Dehneh Lashkar Site (Robat Posht-e Badam) with Emphasis on Petrographic and Geochemical Analysis of Slags}, 
abstract ={Yazd Province, with its diverse mineral resources and long history of metallurgical activities from prehistoric to contemporary times, is considered one of the primary centers of ancient metalworking in the Central Iranian Plateau. The Dehneh Lashkar metal smelting site, located near Robat Posht-Badam village, was identified during regional geological surveys and studied for the first time. From this site, covering an area of 140 square meters, 10 slag samples were collected, with 4 samples subjected to petrographic analysis and 4 samples analyzed chemically using ICP-OES. The examined samples exhibited distinct macroscopic characteristics, including dark green to black coloration, irregular morphology, porous to dense textures, and dimensions ranging from 2 to 7 cm. Petrographic studies revealed that the slags primarily consist of fayalite (Fe₂SiO₄), pyroxene, and glassy phases, with spinifex and porphyritic textures indicative of rapid cooling and incomplete melt crystallization. Polished section analyses further confirmed the presence of copper sulfide phases, including bornite (Cu₅FeS₄), covellite (CuS), and native copper (Cu) within the slags. Chemical analyses indicated an average copper concentration of 1.96 wt% and zinc concentration of 0.88 wt%, suggesting the use of Cu-Pb-Zn polymetallic ores as the primary raw material. The average calcium oxide (CaO) content of 24 wt% points to the use of carbonate rocks (likely limestone and dolomite) as fluxes to adjust viscosity and lower the melting temperature. The chemical composition of the slags suggests an average smelting temperature of 1100–1200°C, consistent with the use of siliceous and carbonate fluxes to enhance metal separation. This study provides evidence of an ancient metalworking industry at the site based on petrographic and chemical analyses of the slags. The main research questions addressed the types of metals extracted and the metallurgical processes employed. Based on the findings, the site was primarily exploited for copper extraction. Although insufficient surface evidence was available for precise dating, petrographic and chemical studies indicate the use of advanced metallurgical technologies capable of achieving temperatures of 1100–1200°C and employing combined siliceous-carbonate flux systems to optimize the reduction and metal separation processes.},  
Keywords = {Metal smelting furnace, copper, Robat Posht-e Badam, metallurgy, slag geochemistry.},
volume = {8},
Number = {1}, 
pages = {33-45}, 
publisher = {Research Institute for Cultural Heritage and Tourism},
title_fa = {بررسی بقایای ذوب فلز در محوطه باستانی دهانه لشکر(رباط پشت بادام) با تأکید بر مطالعات پتروگرافی و شیمی سرباره‌ها},
abstract_fa ={استان یزد به دلیل داشتن منابع معدنی متنوع و سابقه طولانی فعالیت‌های متالورژیکی از دوران پیش‌تاریخ تا معاصر، یکی از مراکز اصلی فلزکاری کهن در فلات مرکزی ایران محسوب می‌شود. محوطه ذوب فلز دهانه لشکر واقع در نزدیکی روستای رباط پشت‌بادام در جریان مطالعات زمین‌شناسی منطقه شناسایی شد و برای نخستین بار مورد مطالعه قرار گرفت. از این محوطه با مساحت ۱۴۰ مترمربع، ۱۰ نمونه سرباره جمع‌آوری شد که ۴ نمونه تحت مطالعات پتروگرافی و ۴ نمونه تحت آنالیزهای شیمیایی به روش ICP-OES قرار گرفتند. نمونه‌های مورد بررسی ویژگی‌های ماکروسکوپی مشخصی شامل رنگ سبز تیره تا سیاه، مورفولوژی نامنظم، بافت متخلخل تا متراکم و ابعاد ۲-۷ سانتی‌متر داشتند. مطالعات پتروگرافی نشان داد که سرباره‌ها عمدتاً از کانی‌های فایالیت (Fe₂SiO₄)، پیروکسن و فازهای شیشه‌ای تشکیل شده‌اند و دارای بافت‌های اسپینی‌فکس و پورفیری هستند که حاکی از نرخ سرمایش سریع و تبلور ناقص مذاب است. همچنین بررسی مقاطع صیقلی حضور فازهای سولفیدی مس شامل بورنیت (Cu₅FeS₄)، کوولیت (CuS) و مس نیتیو (Cu) را در این سرباره‌ها نشان می‌دهد. نتایج آنالیزهای شیمیایی نشان داد که میانگین غلظت مس 96/1درصد وزنی و روی 88/0 درصد وزنی است که بیانگر استفاده از کانسارهای پلی‌متال Cu-Pb-Zn به‌عنوان مواد خام اولیه است. میانگین اکسید کلسیم (CaO) ۲۴ درصد، نشان‌دهنده استفاده از سنگ‌های کربناته (احتمالاً آهک و دولومیت) به‌عنوان فلاکس برای تنظیم گرانروی و کاهش دمای ذوب است. ترکیب شیمیایی سرباره‌ها دمای ذوب متوسط ۱۱۰۰-۱۲۰۰ درجه سانتی‌گراد را نشان می‌دهد که با استفاده از فلاکس‌های سیلیسی و کربناته برای بهبود جداسازی فلز سازگار است. مطالعه حاضر بر اساس نتایج مطالعات پتروگرافی و شیمیایی سرباره‌ها، شواهدی از چرخه صنعت فلزکاری کهن در این محوطه ارائه می‌دهد. پرسش‌های اصلی تحقیق شامل نوع فلزات استخراج‌شده و فرآیندهای متالورژیکی به‌کار رفته بود. بر اساس یافته‌ها، این محوطه عمدتاً جهت استخراج مس مورد بهره‌برداری قرار گرفته است. گرچه برای تاریخ‌گذاری دقیق شواهد سطحی کافی به‌دست نیامده، اما مطالعات پتروگرافی و شیمیایی نشان‌دهنده استفاده از فناوری‌های متالورژیکی پیشرفته با قابلیت دستیابی به دماهای ۱۱۰۰-۱۲۰۰ درجه سانتی‌گراد و به‌کارگیری سیستم فلاکس‌های ترکیبی (سیلیسی-کربناته) برای بهینه‌سازی فرآیند احیا و جداسازی فلز است.},
keywords_fa = {کوره ذوب فلز, مس, رباط پشت بادام, متالورژی, شیمی سرباره‌ها.},

doi = {10.61882/kcr.8.1.33},
url = {http://journal.richt.ir/kcr/article-1-293-en.html},  
eprint = {http://journal.richt.ir/kcr/article-1-293-en.pdf},  
journal = {Knowledge of Conservation and Restoration},  
issn = {2538-6093}, 
eissn = {3060-6217}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Shahabinejad, Ali and Lookzadeh, Hadi},  
title = {Recreation of the Timekeeping Device of the Rokniyeh School in Yazd}, 
abstract ={The timekeeping device of the Rokniyeh school complex, known as Rasad-e-vaght o saat, was built in 725 AH in the current vicinity of the Vaght-o-saat square in Yazd, at the request of Sayyed Rukn al-Din. This mechanical device was a type of tower for determining time (annual calendar) and hours (daily timekeeping) based on the gravity energy of water fluid, and it is considered a significant achievement in the history of science and technology in Iran. Although this device existed until the Timurid era and during the compilation of two important local Yazd historical books, History of Yazd and new History of Yazd, after this period, the Rokniyeh complex and its famous Rasad declined, and no trace of it has remained from the Safavid era to the present day. However, what the local history books of Yazd describe about this building indicates the grandeur, complexity, and notable technical details of this device for displaying times and hours. With regard to the importance of this device, numerous researchers have referred to it in their studies, but this device had not been recreated until now, and no image or document of its appearance and functional components had been prepared. For this reason, in 2022, the project for the recreation of this device was undertaken with the support of the Yazd Regional Water Company, and it was completed in 2024 through the joint cooperation of Mazdabad Company and Yazd University. In the recreation of this device, for the first time, the overall appearance of the device along with all its main functional elements was recreated, and the operational mechanism of each component of the clock for displaying times and hours, including the wooden wheel, day and night hour houses, the ball and cymbal and pot mechanism, the minaret of metal sign, and the rooster minaret, has been shown. In addition, a small-scale replica of this device, capable of displaying all the main functions of the clock in accordance with its historical mechanism, has been built and is displayed at the Yazd Water Museum. This article present a description of the research process and the recreation of the device, along with explanations of the functioning of the chronological elements in this clock, while also introducing the historical documentation of the research.},  
Keywords = {Rokniyeh School, Yazd, Recreation, Water Clock, Timekeeping Device, Rasad-e-vaght-o-saat, Chronology.},
volume = {8},
Number = {1}, 
pages = {47-63}, 
publisher = {Research Institute for Cultural Heritage and Tourism},
title_fa = {بازآفرینی دستگاه زمان‌سنجی مدرسه رکنیه یزد},
abstract_fa ={دستگاه زمان‌سنجی مجموعه مدرسه رکنیه که مشهور به رصد وقت و ساعت است در سال 725 ه.ق در محدوده کنونی میدان وقت و ساعت یزد به سفارش سید رکن‌الدین ساخته شد. این دستگاه مکانیکی که بر پایه انرژی سیال آب بود، قابلیت نمایش ساعات مختلف روز و تقویم سالیانه را داشت و یکی از دستاوردهای شاخص تاریخ علم و فناوری ایران محسوب می‌شود. هر چند این دستگاه که نوعی برج جهت تعیین وقت (تقویم سالیانه) و ساعت (زمان‌سنجی روزانه) بوده تا دوره تیموری و در زمان تألیف دو کتاب مهم تاریخی محلی یزد یعنی تاریخ یزد و تاریخ جدید یزد برقرار بوده، اما پس از این دوره، مجموعه رکنیه و رصد مشهور آن رو به زوال رفته و از دوره صفویه تا کنون اثری از آن باقی نمانده است. با این حال آنچه کتب تاریخ محلی یزد در وصف این بنا آورده‌اند نشان از عظمت و پیچیدگی و ظرایف فنی این دستگاه برای نمایش اوقات و ساعات دارد. با توجه به اهمیت این دستگاه، پژوهشگران متعددی در مطالعات خود به آن اشاره کرده‌اند، اما تا کنون این دستگاه بازآفرینی نشده و هیچ تصویر و سندی از شمایل و اجزای عملکردی آن تهیه نشده بود. به همین منظور در سال 1401 طرح بازآفرینی این دستگاه با حمایت شرکت آب منطقه‌ای یزد در دستور کار قرار گرفت و با همکاری مشترک شرکت مزدآباد و دانشگاه یزد در سال 1403 به انجام رسید. در بازآفرینی این دستگاه برای اولین بار شمایل کلی این دستگاه همراه با تمام عناصر عملکردی اصلی آن بازآفرینی و نحوه عملکرد هر یک از اجزای ساعت به منظور نمایش اوقات و ساعات شامل چرخ چوبین، خانه‌های ساعت در روز و شب، سازوکار گوی و طاس و سنج، منار علم و منار خروس نمایش داده شده است. علاوه بر این، نمونه کوچک مقیاس این دستگاه که قابلیت نمایش تمام عملکردهای اصلی ساعت را منطبق با سازوکار تاریخی خود دارد ساخته شده است و در موزه آب یزد به نمایش گذاشته شده است. در این نوشتار تلاش شده تا ضمن معرفی مستندات تاریخی پژوهش، شرحی از فرایند پژوهش و بازآفرینی دستگاه و توضیحاتی در مورد نحوه عملکرد عناصر گاهنگاری در این ساعت ارائه شود.},
keywords_fa = {مدرسه رکنیه, یزد, بازآفرینی, ساعت آبی, دستگاه زمان‌سنجی, رصد وقت و ساعت, گاه‌شماری.},

doi = {10.61882/kcr.8.1.47},
url = {http://journal.richt.ir/kcr/article-1-278-en.html},  
eprint = {http://journal.richt.ir/kcr/article-1-278-en.pdf},  
journal = {Knowledge of Conservation and Restoration},  
issn = {2538-6093}, 
eissn = {3060-6217}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Soleimani, Saeede and Afsharpoor, Maryam},  
title = {A Review on the Application of Plant Compounds in the Biological Conservation of Paper Artifacts Against Fungi}, 
abstract ={The biological degradation of paper-based historical artifacts is a major concern in cultural heritage preservation, particularly due to fungal contamination. Fungi thrive in environments with high humidity and poor ventilation, rapidly breaking down cellulose fibers and causing irreversible damage. Although chemical antifungal agents have traditionally been used for prevention and control, their adverse effects on human health, the environment, and sometimes the artifact itself have prompted a search for safer alternatives. This review explores the current literature on the antifungal effects of medicinal plants relevant to the conservation of paper-based artifacts. It presents a synthesis of studies on the active compounds in plant-based treatments, evaluates their effectiveness against common paper-degrading fungal species, and highlights practical applications involving direct use on paper substrates. While the results are promising, further research is needed to standardize treatment protocols, determine optimal concentrations, and assess long-term stability and safety of these natural compounds for heritage conservation.  },  
Keywords = {Paper coneservation, medicinal plants, antifungal properties, fungi deterioration.},
volume = {8},
Number = {1}, 
pages = {65-80}, 
publisher = {Research Institute for Cultural Heritage and Tourism},
title_fa = {مروری بر کاربرد ترکیبات گیاهی در حفاظت بیولوژیکی آثار کاغذی در مقابله با قارچ‌ها},
abstract_fa ={تخریب زیستی آثار کتابخانه‌ای یکی از مشکلات جهانی و گسترده‌ای است که از دلایل اصلی آن می‌توان به فرسایش و نابودی اسناد و کتب خطی به ‌واسطه عوامل بیولوژیکی، به‌ویژه قارچ‌ها، اشاره کرد. این نوع تخریب با سرعت بالا پیش می‌رود و در مدت‌زمانی کوتاه می‌تواند آسیب‌های جبران‌ناپذیری به آثار وارد کند. با توجه به ماهیت آلی و آسیب‌پذیر کاغذ، و نقش قارچ‌ها به‌عنوان یکی از عوامل اصلی تخریب آثار کاغذی، به‌کارگیری روش‌هایی برای پیشگیری از رشد قارچ‌ها و کنترل آلودگی‌های قارچی، در حفاظت از این آثار، از اهمیت بالایی برخوردار است. در سال‌های اخیر، به دلیل خطرات زیست‌محیطی و عوارض جانبی ناشی از برخی ترکیبات شیمیایی، تمرکز پژوهش‌های زیادی بر استفاده از ترکیبات طبیعی، به‌ویژه گیاهان دارویی با خواص ضدقارچی، معطوف شده است. در این مقاله، تأثیر گیاهان دارویی مختلف در جلوگیری از رشد قارچ‌های آسیب‌زا بر آثار کاغذی بررسی شده و نتایج مربوط به اثربخشی آن‌ها بر گونه‌های مختلف قارچی در آثار تاریخی کاغذی، گزارش گردیده است.},
keywords_fa = {حفاظت آثار کاغذی, گیاهان دارویی, خواص ضدقارچی, قارچ‌های مخرب کاغذ.},

doi = {10.61882/kcr.8.1.65},
url = {http://journal.richt.ir/kcr/article-1-279-en.html},  
eprint = {http://journal.richt.ir/kcr/article-1-279-en.pdf},  
journal = {Knowledge of Conservation and Restoration},  
issn = {2538-6093}, 
eissn = {3060-6217}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Noghani, Somayeh},  
title = {A Review of the Concept and Strategic Actions of Preventive Conservation}, 
abstract ={Preserving cultural heritage demands a strategic synthesis of scientific, technical, and policy-driven measures to safeguard irreplaceable assets for future generations. Preventive conservation, as a proactive and evidence-based approach, addresses the inevitable material degradation accelerated by environmental and human factors. Beyond regulating environmental conditions, its effectiveness lies in integrating precise documentation, advanced digital modeling and simulation, continuous monitoring, optimized storage and transport, crisis management planning, and legal and insurance frameworks. Sustained success requires interdisciplinary collaboration among specialists in conservation, risk management, heritage law, and education, underpinned by systematic risk identification, assessment, and prioritization. This study critically examines these interlinked dimensions, presenting a holistic framework that enhances resilience, prolongs the lifespan of cultural artifacts, and strengthens the sustainability of cultural heritage. By positioning preventive conservation as both a scientific methodology and a strategic management paradigm, the article underscores its indispensable role in ensuring the enduring survival of humanity’s shared legacy.},  
Keywords = {Museum, Conservation, Preventive Conservation, Risk Management.},
volume = {8},
Number = {1}, 
pages = {81-94}, 
publisher = {Research Institute for Cultural Heritage and Tourism},
title_fa = {مروری بر مفهوم و اقدامات راهبردی حفاظت پیشگیرانه},
abstract_fa ={حفاظت از میراث فرهنگی مجموعه‌ای گسترده از اقدامات و رویکردها را در بر می‌گیرد که با هدف حفظ، حراست و انتقال آثار فرهنگی به نسل‌های آینده انجام می‌شود. یکی از چالش‌های اساسی این حوزه، پیشگیری از زوال و آسیب‌های احتمالی به آثار است، چرا که تغییرات و فرسودگی در طول زمان، جزئی طبیعی و اجتناب‌ناپذیر از ماهیت مواد به شمار می‌رود و عوامل محیطی و انسانی نقش مهمی در تسریع این روند دارند. در این راستا، حفاظت پیشگیرانه به عنوان رویکردی علمی و جامع مطرح است که با کنترل و مدیریت تغییرات اجتناب‌ناپذیر، به کندسازی، به تعویق انداختن یا متوقف ساختن تخریب آثار می‌پردازد. پرسش اصلی این پژوهش، بررسی این موضوع است که چگونه حفاظت پیشگیرانه می‌تواند فراتر از تنظیم شرایط محیطی، با بهره‌گیری از مجموعه‌ای هماهنگ از روش‌ها و ابزارها، اثرگذاری خود را در حفظ میراث فرهنگی افزایش دهد. این اقدامات شامل مستندسازی دقیق، استفاده از فناوری‌های نوین مانند مدل‌سازی و شبیه‌سازی دیجیتال، پایش و کنترل پیوسته شرایط محیطی، به‌کارگیری روش‌های بهینه برای نگهداری و جابه‌جایی آثار، برنامه‌ریزی مدیریت بحران و آموزش مستمر مخاطبان در سطوح تخصصی و عمومی، تنظیم قوانین حقوقی و بیمه آثار می‌شود. همچنین، موفقیت برنامه‌های حفاظت پیشگیرانه مستلزم همکاری میان‌رشته‌ای و هماهنگی میان متخصصان حوزه‌های مختلف نظیر مرمت، مدیریت ریسک، حقوق میراث فرهنگی و آموزش است. شناخت دقیق مخاطرات و تهدیدها، ارزیابی مستمر و اولویت‌بندی مسائل حفاظتی نیز از دیگر ارکان مهم این فرایند به شمار می‌رود. این مقاله با مرور تحلیلی این ابعاد، نقش کلیدی حفاظت پیشگیرانه را در تضمین بقای بلندمدت میراث فرهنگی و ارتقای پایداری این سرمایه‌های ارزشمند بشری بررسی می‌کند و چارچوبی کلی برای تدوین راهبردهای مؤثر در این زمینه ارائه می‌دهد.},
keywords_fa = {موزه, حفاظت, حفاظت پیشگیرانه, مدیریت بحران.},

doi = {10.61882/kcr.8.1.81},
url = {http://journal.richt.ir/kcr/article-1-280-en.html},  
eprint = {http://journal.richt.ir/kcr/article-1-280-en.pdf},  
journal = {Knowledge of Conservation and Restoration},  
issn = {2538-6093}, 
eissn = {3060-6217}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Hamzavi, Yaser},  
title = {Hypothesis on the inauthenticity of the dated inscription of the mihrab of the Jameh Mosque of Urmia}, 
abstract ={The present research investigates the authenticity and probable date of execution of the dated inscription in the central part of the mihrab of the Jameh Mosque of Urmia. At first glance, the date 676 AH inscribed on the inscription attributes its origin to this period. However, this research begins by posing the fundamental question of whether the current inscription is the same original inscription belonging to the 13th century CE (7th century AH) or whether it was reconstructed in later periods based on an older inscription that was likely damaged or destroyed. The main objective of this research is to determine or refute the authenticity of the dated inscription of the mihrab of the Jameh Mosque of Urmia. This article will analyze the mihrab inscription of the Jameh Mosque of Urmia using an analytical-historical approach and drawing upon fieldwork and artistic and historical analyses. The results of field investigations and observations of the stucco decorations in various parts of the dome chamber of the Jameh Mosque of Urmia indicate that the inscription in the central part of the mihrab, executed in 676 AH, was sketched and recorded during the Safavid period (likely). Subsequently, the inscription in question was completely destroyed (and possibly some reinforcement work was done on the underlying layer), and then the same original text that had been sketched was transferred onto a new stucco base and the stucco work was carried out. In fact, the construction date of the mihrab is indeed 676 AH, but the inscription under discussion was executed in the late Safavid period. The final section of the inscription, related to Surah Al-Fath, also dates from the restorations of this period. A noteworthy point in the intervention is that the text of the inscription was reconstructed exactly to ensure that the construction date of the mihrab and the artist who created it would not be forgotten. In essence, during a certain period (likely Safavid), a stucco master executed the dated inscription of the mihrab and the final section of the Al-Fath inscription using a specific type of stucco, a particular processing method, and a distinct cutting technique, which differ from the Ilkhanid and Qajar sections.},  
Keywords = {Restoration, Authenticity, Inscription, Mihrab, Jameh Mosque of Urmia.},
volume = {8},
Number = {1}, 
pages = {95-103}, 
publisher = {Research Institute for Cultural Heritage and Tourism},
title_fa = {فرضیۀ نداشتن اصالت ماده در کتیبه تاریخ‌دار محراب مسجد جامع ارومیه},
abstract_fa ={مسئله‌ی پژوهش حاضر، اصالت و تاریخ اجرای کتیبه‌ی تاریخ‌دار در بخش میانی محراب مسجد جامع ارومیه است. در نگاه نخست، تاریخ 676 هجری قمری مندرج بر کتیبه، قدمت آن را به این دوره نسبت می‌دهد. با این حال، این پژوهش با طرح این پرسش اساسی آغاز می‌شود که آیا کتیبه‌ی فعلی، همان کتیبه‌ی اصلی متعلق به قرن هفتم هجری قمری است یا آنکه در دوره‌های متأخرتر و بر اساس یک کتیبه‌ی قدیمی‌تر که احتمالاً دچار آسیب یا تخریب شده بوده، بازسازی شده است؟ هدف اصلی این پژوهش، تعیین یا رد اصالت ماده در کتیبه‌ی تاریخ‌دار محراب مسجد جامع ارومیه است. این مقاله با رویکردی تحلیلی- تاریخی و با بهره‌گیری از مطالعات میدانی، تحلیل‌های هنری و تاریخی، به واکاوی کتیبه‌ی محراب مسجد جامع ارومیه خواهد پرداخت. در نتیجه بررسی‌های میدانی و مشاهده آرایه‌های گچی بخش‌های مختلف گنبدخانه مسجد جامع ارومیه، این نتیجه حاصل شد که کتیبه بخش میانی محراب که در سال 676 ه.ق. اجرا شده بوده، در دوره (احتمالاً) صفویه طرح‌برداری و ثبت شده و در ادامه، کتیبه مورد نظر به صورت کامل تخریب شده (و احتمالاً اقداماتی در لایه زیرین مانند تکیه‌گاه انجام شده) و سپس همان متن اصلی که طرح‌برداری شده بوده، مجدداً بر بستر گچی جدید منتقل شده و عمل گچبری انجام شده است. در واقع، تاریخ ساخت محراب همان تاریخ 676 هجری قمری است ولی کتیبه مورد بحث در دوره صفویه اجرا شده است. همچنین بخش پایانی کتیبه با  موضوع سوره الفتح نیز از مرمت‌های همین دوره است. نکته جالب توجه در مداخله صورت گرفته در محراب این است که متن کتیبه را عیناً بازسازی کرده‌اند تا تاریخ ساخت محراب و هنرمند سازنده محراب فراموش نشود. در واقع، در یک دوره‌ای(احتمالاً صفویه) یک استادکار گچبر، کتیبه تاریخ‌دار محراب و بخش پایانی کتیبه الفتح را با یک نوع گچ و یک نوع عمل‌آوری و یک نوع شیوه برش اجرا کرده است که این ویژگی‌ها، با بخش ایلخانی و بخش قاجاری متفاوت است.},
keywords_fa = {مرمت, اصالت ماده, کتیبه, محراب, مسجد جامع ارومیه.},

doi = {10.61882/kcr.8.1.95},
url = {http://journal.richt.ir/kcr/article-1-281-en.html},  
eprint = {http://journal.richt.ir/kcr/article-1-281-en.pdf},  
journal = {Knowledge of Conservation and Restoration},  
issn = {2538-6093}, 
eissn = {3060-6217}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {MokhtariTaleghani, Eskandar},  
title = {A Note on the Book :The Interaction of Restoration and Architectural History in Iran}, 
abstract ={This note reviews the book "The Interaction of Restoration and Architectural History in Iran" by Zaatollah Nikzad. The author highlights that this book, emphasizing the relationship between restoration and architectural history, addresses the necessity of preserving architectural works, especially from the perspective of understanding and transmitting the embedded messages within them. The author argues that restoration should not merely be seen as an executive task but as an interpretive and research process, aiming to understand both the architecture and its history. Restorers must benefit from diverse sciences and, in addition to their artistic skills, should possess a proper understanding of architectural history and the creators of historical works. Mokhtari emphasizes that restorers, along with their scientific and technical skills, should engage with historiography and cultural understanding of architectural works, and this understanding should be incorporated into the restoration process. Architectural history must be documented precisely in interaction with the performed restorations to provide primary data for researchers. Ultimately, Mokhtari introduces the restorer as a custodian of architectural history and science, arguing that they should, with precision and responsibility, preserve historical information and evidence and pass them on to future generations. The book "The Interaction of Restoration and Architectural History in Iran" highlights the significance of this new approach in restoration, which should be regarded as the first step in research on Iranian architectural conservation and history.},  
Keywords = {Conservation, Architecture History, Heritage Preservation, Restoration, Interpretation, Architectural Historiography, Architectural Conservation, Cultural Understanding, Iranian Architecture, Research, Preservation Methodology.},
volume = {8},
Number = {1}, 
pages = {105-108}, 
publisher = {Research Institute for Cultural Heritage and Tourism},
title_fa = {یادداشتی درباره کتاب تعامل مرمت و تاریخ معماری در ایران},
abstract_fa ={این یادداشت به بررسی کتاب "تعامل مرمت و تاریخ معماری در ایران" نوشته ذات الله نیکزاد پرداخته است. نویسنده اشاره میکند که این کتاب با تأکید بر رابطه میان مرمت و تاریخ معماری، به ضرورت حفاظت از آثار معماری به‌ویژه از منظر فهم و انتقال پیام نهفته در آن‌ها پرداخته است. نویسنده معتقد است که مرمت باید فراتر از یک عمل اجرایی صرف، به‌عنوان یک فرآیند تفسیری و پژوهشی در نظر گرفته شود که هدف آن فهم معماری و تاریخ آن است. مرمتگران باید از علوم مختلف بهره‌مند شده و علاوه بر هنر، درک صحیحی از تاریخ معماری و سازندگان آثار تاریخی داشته باشند. مختاری تأکید دارد که مرمتگران باید در کنار مهارت‌های علمی و فنی، به تاریخ‌نگاری و درک فرهنگی آثار معماری بپردازند و این درک باید در فرآیند مرمت به‌کار گرفته شود. تاریخ معماری باید در تعامل با مرمت‌های انجام‌شده به‌طور دقیق مستند و ثبت شود تا اطلاعات دست اول برای پژوهشگران فراهم گردد. در نهایت، مختاری  ضمن بررسی کتاب مرمتگر را به‌عنوان امانتدار تاریخ و علم معماری معرفی کرده و معتقد است وی باید در فرآیند مرمت، با دقت و مسئولیت، اطلاعات و شواهد تاریخی را حفظ کرده و در اختیار نسل‌های آینده قرار دهد. کتاب تعامل مرمت و تاریخ معماری در ایران توجه به اهمیت این رویکرد جدید در مرمت را نشان می‌دهد که باید به‌عنوان اولین گام در پژوهش‌های مرمتی و تاریخ معماری ایران در نظر گرفته شود.},
keywords_fa = {مرمت, تاریخ معماری, حفاظت میراث, ترمیم, تفسیر, تاریخ‌نگاری معماری, مرمت معماری, درک فرهنگی, معماری ایرانی, پژوهش, روش‌شناسی حفاظت.},

doi = {10.61882/kcr.8.1.105},
url = {http://journal.richt.ir/kcr/article-1-282-en.html},  
eprint = {http://journal.richt.ir/kcr/article-1-282-en.pdf},  
journal = {Knowledge of Conservation and Restoration},  
issn = {2538-6093}, 
eissn = {3060-6217}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {MehdizadehSaradj, Fatemeh and Kamrani, Avideh},  
title = {Master’s Curriculum in Heritage Restoration: Aligning Academic
Education with Professional Requirements in Iran}, 
abstract ={This study evaluates the curriculum of the Master’s program in Architectural and Urban Heritage Restoration in Iran, focusing on its effectiveness in preparing graduates for professional practice. The research investigates the extent to which the program aligns with contemporary labour market needs, technological advancements, and international standards in heritage conservation. Employing a mixed-methods approach, the study combines comparative analysis of curricula from leading universities with alumni surveys and semi-structured interviews, analysed through MaxQDA. Findings indicate a marked gap between academic training and professional demands, particularly in practical experience, digital technologies, legal literacy, and interdisciplinary competencies. Respondents stressed the importance of experiential learning, integration of sustainable and environmental approaches, and enhancement of both soft and hard skills. The study concludes with recommendations for comprehensive curriculum reform, including context-based learning, updated course structures, and the establishment of specialised tracks such as material-based conservation, structural interventions, theoretical perspectives, and heritage crisis management.},  
Keywords = {Curriculum Evaluation, Graduates’ Professional Competency, Heritage Restoration, Applied Skills, Interdisciplinary approaches.},
volume = {8},
Number = {2}, 
pages = {1-15}, 
publisher = {Research Institute for Cultural Heritage and Tourism},
title_fa = {ارزیابی ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ درﺳﯽ ﮐﺎرﺷﻨﺎﺳﯽارﺷﺪ ﻣﺮﻣﺖ ﺑﻨﺎﻫﺎ و ﺑﺎﻓﺖﻫﺎی تاریخی: ﭘﯿﻮﻧﺪ آﻣﻮزش آﮐﺎدﻣﯿﮏ ﺑﺎ ﻧﯿﺎزﻫﺎی ﺣﺮﻓﻪای در ایران},
abstract_fa ={ﻫﺪف این ﭘﮋوﻫﺶ، ارزیابی ﮐﯿﻔﯿﺖ و اﺛﺮﺑﺨﺸﯽ ﻣﺤﺘﻮای آﻣﻮزﺷﯽ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ درﺳﯽ دوره ﮐﺎرﺷﻨﺎﺳﯽ ارﺷﺪ» ﻣﺮﻣﺖ و اﺣﯿﺎی اﺑﻨﯿﻪ و ﺑﺎﻓﺖﻫﺎی تاریخی«در ایران اﺳﺖ. ﺗﻤﺮﮐﺰ اﺻﻠﯽ ﺑﺮ ﻣﯿﺰان آﻣﺎدﮔﯽ ﺣﺮﻓﻪای داﻧﺶآﻣﻮﺧﺘﮕﺎن و ﻣﯿﺰان اﻧﻄﺒﺎق ﺳﺎﺧﺘﺎر آﻣﻮزﺷﯽ این دوره ﺑﺎ ﺗﺤﻮﻻت نوین ﺑﺎزار ﮐﺎر، ﭘﯿﺸﺮﻓﺖﻫﺎی ﻓﻨﺎوراﻧﻪ و اﻟﺰاﻣﺎت اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﻣﻌﺎﺻﺮ ﻗﺮار دارد. ﭘﺮﺳﺶ اﺻﻠﯽ ﺗﺤﻘﯿﻖ آن اﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺎ ﭼﻪ اﻧﺪازه ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ درﺳﯽ ﻓﻌﻠﯽ ﺑﺎ ﻧﯿﺎزﻫﺎی ﺣﺮﻓﻪای و ﺗﺤﻮﻻ ت ﺟﺎری در ﺣﻮزه ﻣﺮﻣﺖ و اﺣﯿﺎی ﺑﻨﺎﻫﺎ و ﺑﺎﻓﺖﻫﺎی تاریخی ﻫﻤﺴﻮ اﺳﺖ. این ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺑﺎ ﺑﻬﺮهﮔﯿﺮی از رویکردی ﺗﺮﮐﯿﺒﯽ ﺷﺎﻣﻞ روشﻫﺎی ﮐﻤﯽ و ﮐﯿﻔﯽ اﻧﺠﺎم ﺷﺪه اﺳﺖ. از یک ﺳﻮ، ﺗﺤﻠﯿﻞ ﺗﻄﺒﯿﻘﯽ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﻫﺎی درﺳﯽ داﻧﺸﮕﺎهﻫﺎی ﻣﻌﺘﺒﺮ ﺑﯿﻦاﻟﻤﻠﻠﯽ در دﺳﺘﻮر ﮐﺎر ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺖ؛ و از ﺳﻮی دیگر، دادهﻫﺎی ﺣﺎﺻﻞ از ﭘﺮﺳﺸﻨﺎﻣﻪ و ﻣﺼﺎﺣﺒﻪﻫﺎی ﻧﯿﻤﻪﺳﺎﺧﺘﺎر یافته ﺑﺎ داﻧﺶآﻣﻮﺧﺘﮕﺎن، ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از ﻧﺮماﻓﺰار MaxQDA ﺗﺤﻠﯿﻞ گردید. این دو ﻣﺴﯿﺮ ﻣﮑﻤﻞ، زﻣﯿﻨﻪ را ﺑﺮای ﺗﺒﯿﯿﻦ ﻣﺤﻮرﻫﺎی ﮐﻠﯿﺪی در ﺑﺎزﻧﮕﺮی ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ درﺳﯽ ﻓﺮاﻫﻢ ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ. یافته‌ها ﻧﺸﺎن ﻣﯽدﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﺷﮑﺎف ﻗﺎﺑﻞﺗﻮﺟﻬﯽ ﻣﯿﺎن آﻣﻮزشﻫﺎی داﻧﺸﮕﺎﻫﯽ و ﻧﯿﺎزﻫﺎی ﺣﺮﻓﻪای وﺟﻮد دارد. ﺷﺮﮐﺖﮐﻨﻨﺪﮔﺎن ﺑﺮ ﺿﺮورت تقویت آﻣﻮزشﻫﺎی ﻋﻤﻠﯽ، ﺗﺠﺮﺑﻪﻣﺤﻮر ﺑﻮدن یادگیری از طریق ﮐﺎرﮔﺎهﻫﺎ و ﭘﺮوژهﻫﺎی واﻗﻌﯽ، ﺑﻬﺮهﮔﯿﺮی از ﻓﻨﺎوریﻫﺎی نوین در ﻣﺴﺘﻨﺪﺳﺎزی و ﺗﺤﻠﯿﻞ، و ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ارﺗﻘﺎء ﻣﻬﺎرتﻫﺎی ﻧﺮم ﻧﻈﯿﺮ ارﺗﺒﺎﻃﺎت ﺣﺮﻓﻪای و ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺣﻘﻮق و ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺖﻫﺎی ﺷﻐﻠﯽ ﺗﺄﮐﯿﺪ داﺷﺘﻨﺪ. ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ، ﻟﺰوم ﮔﻨﺠﺎﻧﺪن دروس ﻣﺮﺗﺒﻂ ﺑﺎ ﺗﻮﺳﻌﻪ پایدار، ﺗﺤﻠﯿﻞ ﻣﺤﯿﻄﯽ و رویکردﻫﺎی ﻣﯿﺎن‌رﺷﺘﻪای ﻧﯿﺰ ﻣﻄﺮح ﺷﺪ. ﻧﺘﯿﺠﻪﮔﯿﺮی ﭘﮋوﻫﺶ ﺑﺮ ﺿﺮورت ﺑﺎزﻧﮕﺮی ﺟﺎﻣﻊ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ درﺳﯽ ﺑﺎ ﺗﺄﮐﯿﺪ ﺑﺮ ﭘﯿﻮﻧﺪ ﻣﯿﺎن داﻧﺶ ﻧﻈﺮی و ﻣﻬﺎرتﻫﺎی ﮐﺎرﺑﺮدی، ﻫﻤﺎﻫﻨﮕﯽ ﺑﺎ ﺗﺤﻮﻻت ﺟﻬﺎﻧﯽ و ارﺗﻘﺎء ﻇﺮﻓﯿﺖ اﻧﻄﺒﺎقﭘﺬیری ﻓﺎرغ‌اﻟﺘﺤﺼﯿﻼن در ﻣﻮاﺟﻬﻪ ﺑﺎ ﭼﺎﻟﺶﻫﺎی آینده ﺗﺄﮐﯿﺪ دارد؛ ﻣﺴﯿﺮی ﮐﻪ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ ﮔﺎﻣﯽ ﻣﺆﺛﺮ در ﺟﻬﺖ ﺣﺮﮐﺖ ﺑﻪ ﺳﻮ ی داﻧﺸﮕﺎهﻫﺎی ﻧﺴﻞ ﭘﻨﺠﻢ ﺗﻠﻘﯽ ﺷﻮد.},
keywords_fa = {ارزیابی ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ درﺳﯽ, آﻣﺎدﮔﯽ ﺣﺮﻓﻪای داﻧﺶآﻣﻮﺧﺘﮕﺎن, ﻣﺮﻣﺖ و اﺣﯿﺎی ﺑﻨﺎﻫﺎ و ﺑﺎﻓﺖﻫﺎی ﺗﺎریخی, ﻣﻬﺎرتﻫﺎی ﮐﺎرﺑﺮدی و ﻣﯿﺎن‌رﺷﺘﻪای, ﺗﺤﻮﻻت ﺑﺎزار ﮐﺎر و ﻓﻨﺎوری.},

doi = { 10.61882/kcr.8.2.1},
url = {http://journal.richt.ir/kcr/article-1-295-en.html},  
eprint = {http://journal.richt.ir/kcr/article-1-295-en.pdf},  
journal = {Knowledge of Conservation and Restoration},  
issn = {2538-6093}, 
eissn = {3060-6217}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {AshrafGanjouei, MohammadAli and Shabaninia, Elham},  
title = {Exploring the Relationship Between Artificial Intelligence Methods and Restoration Education Based on Learning Theories}, 
abstract ={Artificial intelligence is rapidly transforming the landscape of education, yet its potential in restoration education has remained largely unexplored. This research investigates how various artificial intelligence tools intersect with the teaching and learning of restoration at the university level. Drawing on three major learning theories—experiential, constructivist, and connectivist—the study analyzes research from recent years to determine where AI aligns with or departs from effective pedagogical practices. The findings show that AI-driven technologies can significantly strengthen concrete experience, active learning, social interaction, and prior knowledge integration which are associated with experiential and constructivist learning, and also lifelong learning, technological facilitation, networking and communication, cognitive skills, and digital collaboration in connectivist. However, certain aspects, particularly those requiring in-depth contextual and textual understanding specific to heritage sites, present ongoing challenges for AI tools. These results provide valuable insights for educators and researchers seeking to implement AI solutions in restoration-related courses.},  
Keywords = {Artificial intelligence, Restoration education, Learning theory.},
volume = {8},
Number = {2}, 
pages = {17-34}, 
publisher = {Research Institute for Cultural Heritage and Tourism},
title_fa = {ﺑﺮرﺳﯽ ارﺗﺒﺎط روشﻫﺎی ﻫﻮش ﻣﺼﻨﻮﻋﯽ ﺑﺎ آﻣﻮزش ﻣﺮﻣﺖ ﺑﺮ ﻣﺒﻨﺎی ﻧﻈﺮیهﻫﺎی یادﮔﯿﺮی},
abstract_fa ={ﻫﻮش ﻣﺼﻨﻮﻋﯽ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان یکی از ﺣﻮزهﻫﺎی ﻧﻮین ﻓﻨﺎوری ﮐﻪ وﺟﻮه ﻣﺨﺘﻠﻒ زﻧﺪﮔﯽ اﻧﺴﺎن را ﻣﺘﺤﻮل ﻣﯽﮐﻨﺪ، ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ ﻧﻘﺸﯽ ﮐﻠﯿﺪی در ارﺗﻘﺎ آﻣﻮزش ﻣﻬﻨﺪﺳﯽ ایفا ﮐﻨﺪ. ﺑﺎ این ﺣﺎل ﻧﻘﺶ این ﻓﻨﺎوری در آﻣﻮزش ﻣﺮﻣﺖ ﭼﻨﺪان ﻣﻮرد ﺑﺮرﺳﯽ ﻗﺮار ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ. ﭘﮋوﻫﺶ ﺣﺎﺿﺮ ﺳﻌﯽ دارد ﺗﺎ ﺑﺎ ﮐﻤﮏ ﻧﻈﺮیهﻫﺎی یادگیری، وﺟﻮه اﺳﺘﻔﺎده از ﻫﻮش ﻣﺼﻨﻮﻋﯽ در آﻣﻮزش ﻣﺮﻣﺖ را ﻣﻮرد ﺑﺮرﺳﯽ ﻗﺮار دﻫﺪ. در این ﭘﮋوﻫﺶ از روش اﺳﻨﺎدی و  ﺑﻪ ﻃﻮر ﺧﺎص روش ﺗﺤﻠﯿﻞ ﻣﺤﺘﻮای ﮐﯿﻔﯽ ﺟﻬﺖدار ﺑﺮای ﺑﺮرﺳﯽ ﭘﮋوﻫﺶﻫﺎی ده ﺳﺎل اﺧﯿﺮ (٢٠٢۵-٢٠١۵). اﺳﺘﻔﺎده و ارﺗﺒﺎط ﺗﺤﻘﯿﻘﺎت ﮔﺬﺷﺘﻪ  ﺑﺎ ﺳﻪ ﻧﻈﺮیه یادگیری) یادگیری ﺗﺠﺮﺑﯽ، یادگیری سازنده‌گرا و یادگیری ارتباط‌گرا). بررسی می‌شود. ﮐﺪﮔﺬاری دادهﻫﺎ ﺑﺮ اﺳﺎس ﻣﻮﻟﻔﻪﻫﺎی ﻫﺮ یک از ﺳﻪ ﻧﻈﺮیه یادگیری اﺳﺖ و  ﭘﮋوﻫﺶﻫﺎی ﻗﺒﻠﯽ ﺑﺮ این اﺳﺎس ﻣﻮرد ﺗﺠﺰ یه و ﺗﺤﻠﯿﻞ ﻗﺮار ﻣﯽﮔﯿﺮﻧﺪ. یاﻓﺘﻪﻫﺎ ﻧﺸﺎن ﻣﯽدﻫﺪ ﮐﻪ در ﺣﻮزه یادگیری ﺗﺠﺮﺑﯽ، ﻣﻮﻟﻔﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﯿﻨﯽ، در ﺧﺼﻮص یادگیری ﺳﺎزﻧﺪهﮔﺮا، ﻣﺆ ﻟﻔﻪﻫﺎی ﺗﻌﺎﻣﻞ اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ و ﺑﻌﺪ از آن یادگیری ﻓﻌﺎل، و ﺗﮑﯿﻪ ﺑﺮ داﻧﺶ ﻗﺒﻠﯽ ﺑﺎ اﻗﺒﺎل ﺑﯿﺸﺘﺮی ﻣﻮاﺟﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ و در ﺧﺼﻮص یادگیری ارﺗﺒﺎطﮔﺮا، ﻫﻮش ﻣﺼﻨﻮﻋﯽ ﺑﺮ ﺷﺒﮑﻪﺳﺎزی و ارﺗﺒﺎﻃﺎت، ﺗﺴﻬﯿﻞ ﻓﻨﺎوری، یادگیری ﻣﺪاوم، ﻣﻬﺎرتﻫﺎی ﺷﻨﺎﺧﺘﯽ و ﻫﻤﮑﺎری دیجیتال ﺑﻪ ﻧﺴﺒﺖ سایر ﻣﻮﻟﻔﻪﻫﺎ ارﺗﺒﺎط ﺑﯿﺸﺘﺮی دارﻧﺪ. یاﻓﺘﻪﻫﺎ ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﻧﺸﺎن ﻣﯽدﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺤﺪودیتﻫﺎی ﻫﻮش ﻣﺼﻨﻮﻋﯽ در دﺳﺘﺮﺳﯽ ﺑﻪ داﻧﺶ ﻣﺮﻣﺖ، ﺑﺮ ﻣﻮﻟﻔﻪﻫﺎیی ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺘﻦ ﻣﺤﻮری ﮐﻪ ﻣﺮﺗﺒﻂ ﺑﻪ داﻧﺶ زﻣﯿﻨﻪای اﺳﺖ اﺛﺮﮔﺬار اﺳﺖ و در آﻣﻮزش ﻣﺮﻣﺖ این ﮔﻮﻧﻪ ﻣﻮﻟﻔﻪﻫﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﻣﻮرد ﺗﻮﺟﻪ ﻗﺮار ﻣﯽﮔﯿﺮﻧﺪ. یاﻓﺘﻪﻫﺎی ﭘﮋوﻫﺶ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ ﺗﻮﺳﻂ ﻣﻌﻠﻤﯿﻦ و ﭘﮋوﻫﺸﮕﺮان ﻣﻮرد اﺳﺘﻔﺎده ﻗﺮار ﮔﯿﺮد ﺗﺎ ﺑﺎ در ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺘﻦ ویژﮔﯽﻫﺎی دروس ﻣﺮﻣﺖ و ﻧﯿﺎزﻫﺎی یادگیری ﻫﺮ ﮐﺪام، روش ﻫﻮش ﻣﺼﻨﻮﻋﯽ  ﻣﻨﺎﺳﺐ را اﻧﺘﺨﺎب یا  ﻣﻮرد ﺑﺮرﺳﯽ ﻗﺮار دﻫﻨﺪ.},
keywords_fa = {هوش مصنوعی, آموزش مرمت, نظریه یادگیری.},

doi = { 10.61882/kcr.8.2.17},
url = {http://journal.richt.ir/kcr/article-1-296-en.html},  
eprint = {http://journal.richt.ir/kcr/article-1-296-en.pdf},  
journal = {Knowledge of Conservation and Restoration},  
issn = {2538-6093}, 
eissn = {3060-6217}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Razani, Mehdi and Bater, Masou},  
title = {Comparative Analysis and Critique of the Undergraduate Curriculum in Historic Monuments Restoration: From Its Inception in 1985 to the Revision, Approval, and Implementation in 2022}, 
abstract ={This paper analyzes the evolution of the undergraduate curriculum in historic monuments restoration in Iran, from its initial approval in 1985 to its comprehensive revision in 2022. Adopting an analytical-comparative approach, the study first explores the theoretical, historical, and practical contexts of the discipline's emergence within Iran's higher education system. It then provides a structural and content-based critique of the earlier curriculum. The findings reveal that the original curriculum, which emphasized religious principles, cultural heritage, and basic technical training, gradually became less effective due to scientific developments, shifting field requirements, and the rise of new technologies. The 2018 revision resulted from a collaborative effort by university scholars and restoration professionals aiming to modernize the program, enhance practical training, eliminate redundant courses, add applied content, and align the curriculum with international standards. Key features of the revised curriculum include a purposeful reduction in course units, content standardization, improved integration of theoretical and practical learning, and a focus on technological competencies. Furthermore, the paper addresses the implementation challenges and resource shortages of the previous curriculum and proposes strategies to enhance the quality and efficiency of restoration education. Overall, this study emphasizes the necessity of dynamic educational planning, underlines the critical role of restoration in preserving cultural identity and strengthening social capital, and provides a framework for future curriculum reforms in the field of conservation of cultural and historical artifacts.},  
Keywords = {Historic Monuments Restoration, Curriculum, Educational Program, Syllabus Revision, Higher Education, Cultural Heritage.},
volume = {8},
Number = {2}, 
pages = {35-55}, 
publisher = {Research Institute for Cultural Heritage and Tourism},
title_fa = {تحلیل تطبیقی و ﻧﻘﺪ ﺳﺮﻓﺼﻞ کارشناسی ﻣﺮﻣﺖ آﺛﺎر تاریخی:  از تدوین نخستین در ﺳﺎل ۱۳۶۴ ﺗﺎ بازنگری، تصویب و اﺟﺮا در ﺳﺎل 1401},
abstract_fa ={این ﻣﻘﺎﻟﻪ ﺑﻪ تحلیل ﺗﺤﻮﻻت ﺳﺮﻓﺼﻞ رشته کارشناسی ﻣﺮﻣﺖ آﺛﺎر تاریخی در ایران می‌پردازد؛ از نخستین نسخه ﻣﺼﻮب آن در ﺳﺎل ۱۳۶۴ ﺗﺎ بازنگری اساسی آن در ﺳﺎل ۱۴۰۱. ﭘﮋوﻫﺶ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺎ رویکردی تحلیلی ـ تطبیقی، اﺑﺘﺪا ﺑﻪ بررسی زمینه‌های نظری، تاریخی و اجرایی شکل‌گیری رشته ﻣﺮﻣﺖ در ﻧﻈﺎم آﻣﻮزش عالی ﮐﺸﻮر می‌پردازد و ﺳﭙﺲ ﺑﻪ ﻧﻘﺪ ساختاری و محتوایی ﺳﺮﻓﺼﻞ پیشین ایﻦ رﺷﺘﻪ ﭘﺮداﺧﺘﻪ اﺳﺖ. یافته‌هایﺣﺎﺻﻞ از این ﭘﮋوﻫﺶ، ﻧﺸﺎن ﻣﯽدﻫﺪ ﮐﻪ ﺳﺮﻓﺼﻞ ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ، ﺑﺎ ﺗﺄﮐﯿﺪ ﺑﺮ آﻣﻮزهﻫﺎی دینی، ﻣﯿﺮاث ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ و آﻣﻮزش ﻣﻬﺎرتﻫﺎی پایه‌ای ﻃﺮاﺣﯽ ﺷﺪه ﺑﻮد اﻣﺎ ﺑﻪﻣﺮور زﻣﺎن ﺑﻪ دﻟﯿﻞ ﺗﺤﻮﻻت ﻋﻠﻤﯽ، ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻧﯿﺎزﻫﺎی ﻣﯿﺪاﻧﯽ و رﺷﺪ ﻓﻨﺎوریﻫﺎی نوین، ﻧﺎﮐﺎرآﻣﺪی‌هایی در اﺟﺮای آن نمایان ﺷﺪ. ﺑﺎزﻧﮕﺮی اﻧﺠﺎمﺷﺪه در ﺳﺎل ١٣٩٧، ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺗﻼش ﺟﻤﻌﯽ از ﻣﺘﺨﺼﺼﺎن داﻧﺸﮕﺎﻫﯽ و ﮐﺎرﺷﻨﺎﺳﺎن ﺣﻮزه ﻣﺮﻣﺖ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﺪف ﺑﻪروزرﺳﺎﻧﯽ ﻋﻠﻤﯽ، ارﺗﻘﺎی آﻣﻮزش ﻋﻤﻠﯽ، ﺣﺬف دروس ﺗﮑﺮاری، اﻓﺰودن دروس ﮐﺎرﺑﺮدی و ﺗﻄﺎﺑﻖ ﺑﺎ اﺳﺘﺎﻧﺪاردﻫﺎی ﺟﻬﺎﻧﯽ ﺻﻮرت ﮔﺮﻓﺖ. ﮐﺎﻫﺶ ﻫﺪﻓﻤﻨﺪ ﺗﻌﺪاد واﺣﺪﻫﺎی درﺳﯽ، اﺳﺘﺎﻧﺪاردﺳﺎزی ﻣﺤﺘﻮای آﻣﻮزﺷﯽ، تقویت ارﺗﺒﺎط ﻧﻈﺮی و ﻋﻤﻠﯽ و ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺮ ﻣﻬﺎرتﻫﺎی ﻓﻨﺎوراﻧﻪ از مهم‌ترین ﺷﺎﺧﺺﻫﺎی ﻧﺴﺨﻪ جدید ﻣﺤﺴﻮب ﻣﯽﺷﻮد. اﻓﺰون ﺑﺮ آن، این ﻣﻘﺎﻟﻪ ﺑﻪ ﭼﺎﻟﺶﻫﺎی اجرایی و ﮐﻤﺒﻮد ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺗﺨﺼﺼﯽ در ﺳﺮﻓﺼﻞ ﭘﯿﺸﯿﻦ ﻧﯿﺰ ﭘﺮداﺧﺘﻪ و راﻫﮑﺎرﻫﺎیی را ﺑﺮای ارﺗﻘﺎء ﮐﯿﻔﯽ آﻣﻮزش و ﮐﺎرآﻣﺪﺳﺎزی ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ درﺳﯽ رﺷﺘﻪ ﻣﺮﻣﺖ اﺷﯿﺎی ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ و تاریخی ﭘﯿﺸﻨﻬﺎد ﻧﻤﻮده اﺳﺖ. در ﻣﺠﻤﻮع، این ﭘﮋوﻫﺶ ﺿﻤﻦ ﺗﺄﮐﯿﺪ ﺑﺮ ﺿﺮورت پویایی ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﻫﺎی آﻣﻮزﺷﯽ، ﺑﺮ ﻧﻘﺶ ﺣﯿﺎﺗﯽ ﻣﺮﻣﺖ در ﺣﻔﻆ هویت ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ و تقویت سرمایه اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﮐﺸﻮر ﺗﺄﮐﯿﺪ دارد و ﭼﺎرﭼﻮﺑﯽ ﺑﺮای اﺻﻼﺣﺎت آینده در آﻣﻮزش ﻣﺮﻣﺖ ﻓﺮاﻫﻢ ﻣﯽﺳﺎزد.},
keywords_fa = {ﻣﺮﻣﺖ آﺛﺎر تاریخی, ﺳﺮﻓﺼﻞ درسی, ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ آموزشی, بازنگری درسی, آﻣﻮزش عالی, ﻣﯿﺮاث فرهنگی.},

doi = { 10.61882/kcr.8.2.35},
url = {http://journal.richt.ir/kcr/article-1-297-en.html},  
eprint = {http://journal.richt.ir/kcr/article-1-297-en.pdf},  
journal = {Knowledge of Conservation and Restoration},  
issn = {2538-6093}, 
eissn = {3060-6217}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Rahimnia, Rez},  
title = {Constructivist Learning in Heritage Conservation Education: An Analysis of Problem-Based Learning (PBL) in Conservation Practices}, 
abstract ={Heritage conservation education requires a balance between theoretical foundations and practical competencies. Traditional lecture-based instruction, while effective for content delivery, often fails to cultivate the problem-solving, creativity, and collaborative skills necessary for professional conservation practice. This study investigates the application of problem-based learning (PBL), grounded in constructivist pedagogy, within a course titled Conservation Practices. Grounded in action research methodology, the study combines theoretical analysis of constructivist principles with empirical evaluation of PBL’s efficacy. Over a semester, students worked in teams or single to address real conservation dilemmas, mirroring the complexities they would encounter in professional practice. Data was collected through structured reflections and post-course surveys from a purposively selected cohort of 21 graduates who completed the training. Qualitative feedback was analyzed using MAXQDA software to identify emergent themes, including skill development, confidence in decision-making, and perceived relevance of the pedagogical approach. The findings demonstrate that PBL enhanced students’ technical proficiency, critical thinking, decision-making confidence, and interdisciplinary collaboration. Thematic analysis confirmed strong alignment between PBL and constructivist outcomes, particularly adaptive expertise and metacognitive awareness.},  
Keywords = {Conservation, Constructivist Learning, Active Learning, Problem-Based Learning (PBL), Conservation Practices.},
volume = {8},
Number = {2}, 
pages = {57-75}, 
publisher = {Research Institute for Cultural Heritage and Tourism},
title_fa = {آموزش مبتنی بر یادگیری سازنده‌گرا در حفاظت از بناهای تاریخی: ارائه و تحلیل تجربه آموزش مسئله‌محور در قالب تمرین‌های حفاظت},
abstract_fa ={یادگیری، آﻣﻮزشﻫﺎی ﻣﺒﺘﻨﯽ ﺑﺮ یادگیری ﺳﺎزﻧﺪهﮔﺮا و ﺣﻞ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺗﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ در دﻫﻪﻫﺎی اﺧﯿﺮ ﻣﻮﺟﺐ ﺗﺤﻮل در فرایند آﻣﻮزش ﺷﺪه‌اﻧﺪ. یادگیری دانشجویان در ﮐﻼس درس ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻪ ﻣﺤﺘﻮای آن ﻧﯿﺎزﻣﻨﺪ ﻫﻤﺴﺎﻧﯽ ﺑﯿﻦ ﺳﺒﮏ یادگیری ﺗﺮﺟﯿﺤﯽ داﻧﺸﺠﻮ و ﺳﺒﮏ آﻣﻮزش اﺳﺘﺎد درس دارد. این ﻣﻮﺿﻮع در دروس و واﺣﺪﻫﺎیی ﮐﻪ ﻣﺎﻫﯿﺖ ﻋﻤﻠﯽ دارﻧﺪ ﻧﻤﻮد ﺑﯿﺸﺘﺮی ﺧﻮاﻫﺪ یافت. از این رو در ﺣﻮزهﻫﺎیی ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺣﻔﺎﻇﺖ از ﺑﻨﺎﻫﺎی تاریخی، ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻣﺎﻫﯿﺖ ﻣﻬﺎرت ﻣﺤﻮر آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽرﺳﺪ دیگر ﺷﯿﻮهﻫﺎی آﻣﻮزش ﺳﻨﺘﯽ و ﻣﺒﺘﻨﯽ ﺑﺮ ﮐﻼسﻫﺎی یک ﻃﺮﻓﻪ ﺟﻮاﺑﮕﻮی آﻣﻮزش در داﻧﺸﮕﺎه ﻧﯿﺴﺖ و ﻧﮕﺎهﻫﺎ و رویﮑﺮدﻫﺎی ﺟﺪیﺪ ی را ﻣﯽﻃﻠﺒﻨﺪ. یکی از این دیدﮔﺎهﻫﺎ یادگیری ﺳﺎزﻧﺪهﮔﺮاﺳﺖ ﮐﻪ در ﻣﻘﺎﺑﻞ آﻣﻮزش ﺳﻨﺘﯽ ﻣﻮرد ﺗﻮﺟﻪ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ. در این راﺳﺘﺎ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺣﺎﺿﺮ ﮐﻪ ﻣﺒﺘﻨﯽ ﺑﺮ روش اﻗﺪامﭘﮋوﻫﯽ ﺷﮑﻞ ﮔﺮﻓﺘﻪ در ﮐﻨﺎر ﻣﺮور ﭼﺎرﭼﻮب ﻧﻈﺮ ی ﻣﻮﺿﻮع، اﺑﻌﺎد ﻣﺮﺗﺒﻂ ﺑﺎ یک ﻧﻤﻮﻧﻪ از ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﺴﺌﻠﻪﻣﺤﻮر در آﻣﻮزش داﻧﺸﮕﺎﻫﯽ رﺷﺘﻪ ﻣﺮﻣﺖ از ﺑﻨﺎﻫﺎی تاریخی  (ﺗﺤﺖ ﻋﻨﻮان تمرین‌های  ﺣﻔﺎﻇﺖ) را اراﺋﻪ ﻧﻤﻮده اﺳﺖ. ﺑﺎ این ﺗﻮﺿﯿﺢ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺣﺎﺿﺮ ﺗﻼش دارد ﺑﻪ این ﭘﺮﺳﺶ ﮐﻪ روش آﻣﻮزش و تدریس ﭼﮕﻮﻧﻪ می‌تواند ﺑﻪ تقویت وﺟﻮه خلاقانه ﺑﺮای ﺣﻞ مسائل تخصصی ﺣﻔﺎﻇﺖ ﮐﻤﮏ ﮐﻨﺪ؟ ﭘﺎﺳﺦ دﻫﺪ. ﭘﺲ از در یافت ﺑﺎزﺧﻮردﻫﺎی ﺗﺠﺮﺑﻪ اراﺋﻪ ﺷﺪه از ﮔﺮوه ﻣﻨﺘﺨﺒﯽ از ﻓﺎرغ‌اﻟﺘﺤﺼﯿﻼن ـــ ﮐﻪ در فرآیند آﻣﻮزش، این تمرین‌ها را ﺗﺠﺮﺑﻪ کرده‌اند. تحلیل محتوای ﻧﻈﺮات آنﻫﺎ ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از ﻧﺮم‌اﻓﺰار MAXQDA اﻧﺠﺎم و نتایج آن اراﺋﻪ گردید. در نهایت ﻋﻼوه ﺑﺮ همسانی ﺑﺎزﺧﻮردﻫﺎی اراﺋﻪ ﺷﺪه ﺑﺎ ﻫﺪفﻫﺎی تبیین ﺷﺪه، ارﺗﺒﺎط ﻣﻌﻨﺎدار روش آﻣﻮزش ﻣﺬﮐﻮر ﺑﺎ یادگیری ﺳﺎزﻧﺪهﮔﺮا و مبتنی ﺑﺮ ﺣﻞ مسئله ﻣﺸﺨﺺ گردید. در ﻧﺘﯿﺠﻪ این اﻟﮕﻮ به‌عنوان نمونه‌ای ﺑﺮای تقویت مهارت‌های تخصصی دانشجویان ﺑﺮای الگوگیری در سایر دروس تخصصی این  رشته پیشنهاد ﺷﺪه اﺳﺖ.},
keywords_fa = {حفاظت, یادگیری سازنده‌گرا, یادگیری فعال, حل مسئله, تمرین‌های حفاظت.},

doi = { 10.61882/kcr.8.2.57},
url = {http://journal.richt.ir/kcr/article-1-298-en.html},  
eprint = {http://journal.richt.ir/kcr/article-1-298-en.pdf},  
journal = {Knowledge of Conservation and Restoration},  
issn = {2538-6093}, 
eissn = {3060-6217}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Golchin, Hojat},  
title = {A New and Generalizable Method for Teaching of Drawing of the "Gereh-e-Dah-e-Kond"}, 
abstract ={"Dah-e-Kond" or "Kond-e-Dopanj" is the most important geometric pattern among Iranian patterns, which has been called"Ommul Gereh" (mother pattern) due to its importance.Until today, various methods have been proposed for drawing this pattern, each of which in some way allows for the drawing of a "generator" or a more complete context for it. This is while all the methods mentioned have practically become a version of drawing consecutive grammatical lines that are imitated and repeated parrot-like without clarifying their reason and basis. This has become problematic and challenging, especially when it comes to teaching drawing methods, and often, after a short period of time, it is forgotten by the audience. This article seeks to extract and express, through a geometric reading of the generator content, its geometric relationships and logic for more readable and teachable process in drawings, instead of mysteriouslines and distances. The focus of this article is on the pentagonal shape of the "Panj-e-Kond" components, which has been proven for the first time in this research to be "regular" in this pattern, achieves the main goal of the article by finding a new method of drawing pattern. Although the present study follows a qualitative research process in its entirety, namely finding and presenting a new solution to the drawing of th Ten-Kond pattern, by studying written sources, at the same time, it also presents the results of an experimental test between two groups of students to express the effectiveness of its proposed educational method compared to the usual method. Finally, the results of this research explain a new method of teaching how to draw the Dah-e-kond (Kond-e-Dopanj) pattern, which, based on what has been mentioned in the preceding text, in addition to better learning ability, also reveals aspects of "generalizability" towards teaching how to draw other geometric pattern.},  
Keywords = {Dah-e-Kond geometric pattern, circumscribed pentagon, drawing method for geometric pattern, generalizability.},
volume = {8},
Number = {2}, 
pages = {77-92}, 
publisher = {Research Institute for Cultural Heritage and Tourism},
title_fa = {روشی نوین و تعمیم‌پذیر در آموزش ترسیم «ده کُند»},
abstract_fa ={ «دَ ه کُند» یا «ﮐُﻨﺪ دوﭘﻨﺞ»، مهم‌ترین گره در بین گره‌های ایرانی اﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻈﺮ به قدر و اهمیتی ﮐﻪ دارد، «اُ ّم اﻟﮕﺮه» (گره مادر) نامیده ﺷﺪه اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﻪ اﻣﺮوز، روش‌های مختلفی ﺑﺮای ترسیم این ﮔﺮه، ﺑﯿﺎنﺷﺪه اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺪام ﺑﻪ نحوی، اﻣﮑﺎن رﺳﻢ «واﮔﯿﺮه» یا زمینه کامل‌تری از آن را ﻓﺮاﻫﻢ می‌آورد. این در حالی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻤﺎم روش‌های ذﮐﺮﺷﺪه، ﻋﻤﻼً ﺑﻪ نسخه‌ای از رﺳﻢ متوالی ﺧﻄﻮطِ دستوری ﺑﺪل شده‌اند ﮐﻪ ﺑﺪون آنﮐﻪ دلیل و مبنایشان روﺷﻦ ﺷﻮد، ﺑﻪ شکلی کورکورانه تقلید و ﺗﮑﺮار ﺷﺪه اﺳﺖ. اتفاقی ﮐﻪ به‌طو اﺧﺺ، در ﺑﺎب آﻣﻮزش روش‌های ترسیم، مسئله‌ساز و ﭼﺎﻟﺶبرانگیز ﺷﺪه اﺳﺖ و اﻏﻠﺐ، ﺑﻌﺪ از کوتاه‌مدتی، از ذﻫﻦ و یاد ﻣﺨﺎﻃﺐ می‌رود. این ﻣﻘﺎﻟﻪ در پی آن اﺳﺖ ﺗﺎ به‌جای ﺧﻄﻮط و ﻓﻮاﺻﻞ رمزگونه، ﺑﺎ خوانشی هندسی از محتوای واگیره، ﻣﻨﺎﺳﺒﺎت و ﻣﻨﻄﻖ هندسی آن را در روندی ﺧﻮاﻧﺎﺗﺮ و آﻣﻮزش‌پذیرتر از ترسیمات، اﺳﺘﺨﺮاج و ﺑﯿﺎن ﮐﻨﺪ. این ﻣﻬﻢ، ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺮ ﺷﮑﻞ پنج‌ضلعی آﻟﺖ «ﭘﻨﺞ ﮐُﻨﺪ» ﮐﻪ در این ﭘﮋوﻫﺶ ﺑﺮای اولین ﺑﺎر «ﻣﻨﺘﻈﻢ ﺑﻮدن» آن در این ﮔﺮه اﺛﺒﺎت ﺷﺪه اﺳﺖ، ﻫﺪف اصلی مقاله را ﺑﺎ یافتن روشی جدید از رﺳﻢ ﮔﺮه، ﻣﺤﻘﻖ می‌سازد. ﭘﮋوﻫﺶ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺎ وﺟﻮد آنﮐﻪ روندی از یک  تحقیق کیفی را در محتوای کلی ﺧﻮد، یعنی یافتن و ارائه راه‌حلی جدید از ترسیم گره ده کُند، ﺑﺎﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻣﮑﺘﻮب دﻧﺒﺎل می‌کند، درعینﺣﺎل، نتایج ﺣﺎﺻﻞ از یک آزﻣﻮن تجربی، بین دو ﮔﺮوه از داﻧﺸﺠﻮیان را نیز در بیان کارایی آﻣﻮزشی روش پیشنهادی ﺧﻮد در قیاس ﺑﺎ روش ﻣﻌﻤﻮل، ارائه ﮐﺮده اﺳﺖ. درنهایت، ﻣﺎﺣﺼﻞ این تحقیق، شیوه‌های جدید از آﻣﻮزش ترسیم ﮔﺮه ده ﮐُﻨﺪ (ﮐُﻨﺪ دوﭘﻨﺞ) را تبیین می‌کند ﮐﻪ ﺑﻪ اﺳﺘﻨﺎد آﻧﭽﻪ ﮐﻪ در ﻣﺘﻦ پیش رو آﻣﺪه اﺳﺖ، ﻋﻼوه ﺑﺮ قابلیت فراگیری ﺑﻬﺘﺮ، وجوهی از «تعمیم‌پذیری» را نیز در ﻗﺒﺎل آﻣﻮزش ترسیم گره‌های دیگر آﺷﮑﺎر می‌سازد.  },
keywords_fa = {گره ده‌کُند, پنج‌ضلعی محاطی, روش ترسیم گره, تعمیم‌پذیری.},

doi = { 10.61882/kcr.8.2.77},
url = {http://journal.richt.ir/kcr/article-1-299-en.html},  
eprint = {http://journal.richt.ir/kcr/article-1-299-en.pdf},  
journal = {Knowledge of Conservation and Restoration},  
issn = {2538-6093}, 
eissn = {3060-6217}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Bakhshandeh-Fard, Hamidrez},  
title = {Modern Conservation Education: From Technical Knowledge Transfer to Training Competent Specialists – Faculty of Conservation and Restoration, Isfahan University of Art}, 
abstract ={In the educational system of conservation, the main focus has always been on the transfer of technical and specialized knowledge regarding structures, techniques, and conservation interventions. Although this scientific foundation constitutes an inseparable part of training in this discipline, recent developments in the field of cultural heritage conservation demonstrate that social competencies, soft skills, teamwork, and professional ethics also play an effective role in improving the quality of specialists’ performance. The Isfahan University of Art, with a long-standing tradition in higher education in the arts, is one of the pioneering and influential centers in the country in the field of safeguarding and revitalizing cultural and historical heritage. Established in 1977 with the foundation of the “Isfahan Campus” affiliated with “Farabi University,” this academic institution has, from the outset, aimed to train experts in the conservation and restoration of historical monuments and traditional architecture, and has become an unparalleled center at the national level. This paper reviews the history of the establishment of the Faculty of Restoration as well as the current structure of conservation education in specialized faculties, emphasizes the necessity of integrating technical training with complementary domains, and proposes strategies for revising educational programs in order to train responsible and competent conservators.},  
Keywords = {Conservation education, technical knowledge, professional ethics, cultural heritage preservation, Faculty of Conservation and Restoration – Isfahan University of Art, conservator training.},
volume = {8},
Number = {2}, 
pages = {93-100}, 
publisher = {Research Institute for Cultural Heritage and Tourism},
title_fa = {آﻣﻮزش نوین ﻣﺮﻣﺖ از اﻧﺘﻘﺎل داﻧﺶ فنی ﺗﺎ تربیت ﻣﺘﺨﺼﺼﺎن شایسته: دانشکده ﺣﻔﺎﻇﺖ و ﻣﺮﻣﺖ داﻧﺸﮕﺎه ﻫﻨﺮ اﺻﻔﻬﺎن},
abstract_fa ={در ﻧﻈﺎم آموزشی ﻣﺮﻣﺖ، ﺗﻤﺮﮐﺰ اصلی ﻫﻤﻮاره ﺑﺮ اﻧﺘﻘﺎل داﻧﺶ فنی و تخصصی در زمینه ﺳﺎﺧﺘﺎر، ﻓﻨﻮن و ﻣﺪاﺧﻼت حفاظتی ﺑﻮده اﺳﺖ. اﮔﺮﭼﻪ این بنیان علمی ﺑﺨﺶ جدایی‌ناپذیر آﻣﻮزش در این رﺷﺘﻪ ﻣﺤﺴﻮب می‌شود، ﺗﺤﻮﻻت نوین در ﺣﻮزه ﺣﻔﺎﻇﺖ ﻣﯿﺮاث ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ ﻧﺸﺎن ﻣﯽدﻫﺪ ﮐﻪ ﺷﺎیستگی‌های اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ، ﻣﻬﺎرتﻫﺎی ﻧﺮم، ﮐﺎر ﺗﯿﻤﯽ و اﺧﻼق ﺣﺮﻓﻪای ﻧﯿﺰ ﻧﻘﺶ ﻣﺆﺛﺮ ی در ارﺗﻘﺎی ﮐﯿﻔﯿﺖ ﻋﻤﻠﮑﺮد ﻣﺘﺨﺼﺼﺎن دارﻧﺪ. داﻧﺸﮕﺎه ﻫﻨﺮ اﺻﻔﻬﺎن ﺑﺎ ﭘﯿﺸﯿﻨﻪای دیرینه در آﻣﻮزش ﻋﺎﻟﯽ ﻫﻨﺮ، یکی از ﻣﺮاﮐﺰ ﭘﯿﺸﺘﺎز و ﺗﺄﺛﯿﺮﮔﺬار ﮐﺸﻮر در ﺣﻮزه ﺣﻔﻆ و اﺣﯿﺎی ﻣﯿﺮاث ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ و ﺗﺎریخی اﺳﺖ. این ﻧﻬﺎد ﻋﻠﻤﯽ ﮐﻪ در ﺑﯿﻦ ﺳﺎل ۱۳۵۶ ﺑﺎ ﺗﺄﺳﯿﺲ «پردیس اﺻﻔﻬﺎن» واﺑﺴﺘﻪ ﺑﻪ «داﻧﺸﮕﺎه ﻓﺎراﺑﯽ» ﺷﮑﻞ ﮔﺮﻓﺖ، از اﺑﺘﺪا ﺑﺎ ﻫﺪف ﺗﺮﺑﯿﺖ ﻧﯿﺮوﻫﺎی ﻣﺘﺨﺼﺺ در ﺣﻔﺎﻇﺖ و ﻣﺮﻣﺖ آﺛﺎر تاریخی و ﻣﻌﻤﺎری سنتی فعالیت ﮐﺮده و ﺑﻪ مرکزی بی‌بدیل در ﺳﻄﺢ ﮐﺸﻮر تبدیل ﺷﺪه اﺳﺖ. این ﻣﻘﺎﻟﻪ ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ تاریخچه ﺗﺎﺳﯿﺲ داﻧﺸﮑﺪه ﻣﺮﻣﺖ و نیز ﺳﺎﺧﺘﺎر فعلی آﻣﻮزش ﻣﺮﻣﺖ در داﻧﺸﮑﺪهﻫﺎی ﺗﺨﺼﺼﯽ و ﺿﺮورت ﺗﻠﻔﯿﻖ آﻣﻮزشﻫﺎی ﻓﻨﯽ ﺑﺎ ﺣﻮزهﻫﺎی ﻣﮑﻤﻞ ﺗﺄﮐﯿﺪ دارد و راﻫﮑﺎرﻫﺎیی ﺑﺮای ﺑﺎزﻧﮕﺮی ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﻫﺎی آﻣﻮزﺷﯽ ﺟﻬﺖ ﺗﺮﺑﯿﺖ ﻣﺮﻣﺘﮕﺮاﻧﯽ ﻣﺴﺌﻮل و شایسته اراﺋﻪ ﻣﯽدﻫﺪ.},
keywords_fa = {آﻣﻮزش ﻣﺮﻣﺖ, داﻧﺶ فنی, اﺧﻼق حرفه‌ای, ﺣﻔﺎﻇﺖ ﻣﯿﺮاث فرهنگی, داﻧﺸﮑﺪه ﺣﻔﺎﻇﺖ و ﻣﺮﻣﺖ داﻧﺸﮕﺎه ﻫﻨﺮ اﺻﻔﻬﺎن, تربیت ﻣﺮﻣﺘ‌‌ﮕﺮ.},

doi = { 10.61882/kcr.8.2.93},
url = {http://journal.richt.ir/kcr/article-1-300-en.html},  
eprint = {http://journal.richt.ir/kcr/article-1-300-en.pdf},  
journal = {Knowledge of Conservation and Restoration},  
issn = {2538-6093}, 
eissn = {3060-6217}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Nazarian, Orineb and Mortezayi, Mohammad and Shishegar, Arman and Shabanisamghabadi, Rez},  
title = {Analysis of the microstructure and impurity in Ilkhani gold coins(case study of three gold of abu saeed bahadur)}, 
abstract ={Coins are among the most significant archaeological and historical data, which—beyond their economic value-can play a crucial role in resolving historical ambiguities, understanding economic conditions, political structures, and even trade and cultural relations of the studied period. Through systematic analysis, coins also provide precise scientific information regarding production processes and the technological capabilities embedded in their structure. Among these, gold coins hold a special status due to their high material value, durability, and resistance to corrosion. During the Ilkhanid period-one of the most pivotal historical eras in Iran-this study aims to conduct detailed and systematic field, laboratory, and archaeometric investigations on three selected samples from a collection of 105 gold coins attributed to Sultan Abu Sa'id Bahadur, discovered in the Jameh Mosque of Tabriz and currently housed in the National Museum of Iran. To authenticate the historical identity of the samples, the external surface of the coins was first examined through documentation procedures including weighing, dimensional measurements, and photography. Iconographic and epigraphic readings were conducted to identify minting details and inscriptions. The coins under study date back to the reign of Abu Sa'id Bahadur (716–736 AH), with minting dates ranging from 724 to 729 AH. Weight measurements revealed that the coins deviate from the standard weight norms of the period. Surface analysis showed that the coins fall into the category of geometrically patterned coins. Two samples (Registry Nos. 12530 and 12546) feature common circular and square-in-circle motifs. The third sample (Registry No. 12544) displays an innovative design with a Quranic verse (Surah 2:137) inscribed around the edge, framed in a mihrab-like structure, along with the names of the four Sunni caliphs—emphasizing religious themes. The reverse side features an octagonal geometric pattern filled with Quranic phrases, with inscriptions referring to victory over enemies. Table 1 presents detailed information on the minting location, date, weight, imagery, and design of the three studied coins. In the second phase, elemental analysis was conducted to obtain microstructural and chemical composition data. Given the importance of non-destructive laboratory methods for identifying the elemental structure of coin metals, PIXE (Proton-Induced X-ray Emission) was employed. This powerful technique enables the detection of major and trace elements as well as impurities. PIXE allows for high-resolution analysis of microstructures and is capable of identifying a wide range of elements from sodium to uranium under optimal conditions. However, like XRF, its main limitation is surface -level analysis. Since impurity levels significantly affect the purity grade of gold coins, the elemental composition of the samples was analyzed, and the results were interpreted based on the concentration of metallic impurities. Statistical analysis focused on purity variations across coins from three different mints. PIXE utilizes micron-scale proton beams for high-precision, multi-elemental analysis. Under suitable conditions, the minimum detectable concentration ranges from 0.01 ppm to 11 ppm. Although PIXE offers deeper analytical penetration (up to several millimeters with high-energy protons), its standard depth (~70 microns) is generally less than that of XRF (~100 microns). Corrosion and sample heterogeneity may introduce uncertainty in elemental analysis, especially in copper or bronze coins. The three coin samples were analyzed using the accelerator and endograph facilities at the Physics and Accelerator Research Center of the Atomic Energy Organization of Iran. The elemental composition of major and minor elements-including Fe, Ni, Cu, Ag, Au, Al, Si, K, Ca, and Ti—was determined with a precision range of 10-100 ppm. Based on the obtained data, the primary microstructure, purity level, and the highest impurity concentrations among the samples were identified. Following the acquisition of analytical data, quantitative analysis of major and minor elements, microstructures, and impurities was performed. Impurity elements were statistically processed using SPSS software through descriptive and inferential methods. To ensure high accuracy, differences in descriptive indices were evaluated using post-hoc tests such as Tukey’s test. The final results are based on impurity concentration data and provide valuable insights into the metallurgical composition and purity of the studied coins.},  
Keywords = {Golden coin, Ilkhanid, PIXE experiment, microstructure.},
volume = {8},
Number = {2}, 
pages = {101-116}, 
publisher = {Research Institute for Cultural Heritage and Tourism},
title_fa = {تجزیه و تحلیل ریزساختار ناخالصی در سکه‌های زرین ایلخانی  (مطالعه موردی سه عددسکه زرین ابوسعید بهادر)},
abstract_fa ={سکه‌های طلا از مهم‌ترین مواد باستان‌شناختی است که از دوران تاریخی در مناطق مختلف ایران ضرب شده‌اند. با مطالعات روشمند ساختار بیرونی و درونی سکه‌ها، علاوه بر احراز هویت تاریخی و تعیین اصالت، در زمینه‌ی کاربرد رویکردهای تحلیلی در رفع ابهامات اقتصادی، فرهنگی، اجتماعی و سیاسی دوره‌های مختلف تاریخی اهمیت فراوانی دارد. در این پژوهش، سه عدد سکه‌ی طلا از ضرابخانه‌های مختلف از مجموعه سکه‌های زرین سلطان ابوسعید بهادر، فرمانروای ایلخانی، موجود در مخزن موزه ملی مورد مطالعه باستان‌شناختی و باستان‌سنجی قرار گرفت. در گام نخست، با هدف دسترسی به مستندات احراز هویت و شناسایی عناصر تشکیل‌دهنده سطح بیرونی، مراحل مستندنگاری و خوانش نقوش و خط‌نگاره‌ها و توزین و اندازه‌گیری قطر سکه‌ها انجام شد. در گام بعدی و در مهم‌ترین مرحله پژوهش، به‌منظور شناسایی ساختار درونی سکه‌های مورد مطالعه، آنالیز عنصری فلز سکه به‌منظور شناسایی ساختار متالورژیکی سکه‌ها انجام شد. در این مرحله بر روی نمونه‌ها آزمایش غیرمخرب پیکسی انجام شد. این آزمایش روشی غیرمخرب با حساسیت تحلیلی بالا و همچنین ابزاری علمی، دقیق و کاربردی برای تجزیه‌وتحلیل سکه‌های تاریخی می‌باشد. آنالیز با کاربرد شتاب‌دهنده و اندوگراف پژوهشکده فیزیک و شتابگرها در آزمایشگاه انرژی اتمی ایران انجام شد. پس از دستیابی به داده‌های ریزساختار اصلی، از آن‌جا که درصد ناخالصی نقش مهمی در تعیین عیار سکه‌های طلا دارد، بنابراین با هدف تعیین میزان خلوص، با تمرکز بر داده‌های ریزساختار ناخالصی، درجه خلوص و تغییرات عیاری در هر سه سکه با کاربرد روش آمار تحلیلی- استنباطی و بهره‌گیری از نرم‌افزار SPSS مدل واریانس یک‌طرفه داده‌ها استخراج و به‌منظور دقت بالا در نتایج حاصله، تفاوت در شاخص‌های توصیفی با انجام آزمون توکی داده‌های به‌دست‌آمده آزمایش گردید.},
keywords_fa = {سکه‌ی زرین, ایلخانی, آزمایش PIXE, ریزساختار.},

doi = { 10.61882/kcr.8.2.101},
url = {http://journal.richt.ir/kcr/article-1-322-en.html},  
eprint = {http://journal.richt.ir/kcr/article-1-322-en.pdf},  
journal = {Knowledge of Conservation and Restoration},  
issn = {2538-6093}, 
eissn = {3060-6217}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Shirvani, Maryam},  
title = {Identification of pigments in wall paintings from the
Zand era in the Karim Khani Castle of Shiraz}, 
abstract ={The Karim Khani Castle is a monument from the Zand era in Shiraz. In this building, a wall painting is one of the decorations, which unfortunately was hidden under a layer of plaster during the Qajar era, so many studies have not been conducted to identify pigments from the Zand era. The aim of the study is to understand the structure of pigments in the Zand period wall paintings in the Karim Khani Castle. The question raised is what kind of materials are included in the composition of these coloring materials. For investigation, FT-IR, SEM-EDS, and RAMAN instrumental methods were used. The findings indicate that the red pigment compositions included lead oxide (syringe) and possibly iron oxide (late), the blue pigment included ultramarine blue (lapis lazuli), and the green pigment included malachite (mountain green), which were applied on gypsum substrates and an oil-based compound was used as a binder. The pigments have a mineral structure and are durable, and despite the  introduction of European oil paints in Iran, these color compounds have not been used in mural painting.},  
Keywords = {Mural painting, pigment, Karim Khan Castle, Fourier transform infrared spectroscopy, Raman, scanning electron microscopy.},
volume = {8},
Number = {3}, 
pages = {1-15}, 
publisher = {Research Institute for Cultural Heritage and Tourism},
title_fa = {شناخت رنگدانه‌ها در نقاشی‌های دیواری بجای مانده دوره زندیه 
در ارگ کریم خانی شیراز},
abstract_fa ={وران زندیـه، دوران کوتاهـی در حکومـت‌هـای شـکل گرفتـه در ایران اسـت که با فرماندهی در شـهر شـیراز به حیات خـود ادامـه داد. در این زمان خانـی اسـت. در این بنا بـا ویژگی خـاص معماری خـود از آرایه هـر چنـد کوتـاه آثـار مختلفی سـاخته شـد کـه یکی از مهمتریـن آن‌هـا، ارگ کریم‌هـای مختلـف تزیینـی اسـتفاده شـده و نقاشـی دیـواری یکی از آنهاسـت کـه متاسـفانه در دوران قاجار در زیـر الیه گچ مخفی شـده و دوبـاره روی‌هـای زندیـه از زیر گچ خارج شـده که تـا کنون‌هـا نقاشـی قاجـاری کشـیده شـده اسـت. امـروزه در برخـی بخش ها نقاشـی آن در برخـی قسـمت‌ها شناسـی و ساختارشناسـی رنگدانه‌هـای دوره زندیه صورت نپذیرفته اسـت. هدف در این پژوهش فن مطالعـات زیـادی بـر روی شناسـایی رنگدانه خانی اسـت. سـوال مطرح شـده این اسـت که ترکیـب این مواد رنگی شـامل چه نوع موادی اسـت. بادر نقاشـی دیـواری دوره زندیـه در ارگ کریـم دهندهبرای شناسـایی عنصری و ترکیبی مواد تشـکیل RAMAN و SSEM–ED، FT-IR توجـه بـه ایـن موضـوع، از روش آنالیزهای دسـتگاهی دارد که ترکیبات رنگدانه قرمز شـامل اکسـید سـرب (سـرنج) و احتماال اکسـید آهن های حاصل شـده بیان می شـده اسـت. یافته‌ها اسـتفاده رنگ (اخـرا)، رنگدانـه آبـی شـامل آبـی اولتاماریـن (الجـورد- الزولیـت) و رنگدانه سـبز شـامل مٌاالکیت (سـبز کوهی) بوده کـه بر روی بسـترهای گچی اجـرا شـده-اند و از یـک ترکیـب روغنـی بـه عنوان بسـت و بسـتر زیرین‌هـا دارای سـاختار معدنی بوده و بـا اینکه در اسـتفاده شـده اسـت. رنگدانه دوره قاجـار بـه طور کامـل در زیر الیه گـچ قرار گرفته ماندگاری مناسـبی شـود با وجود وارد شـدن انـد. همچنیـن دیده می‌داشـته و تخریـب نشـده هـای روغنـی اروپایـی در دوره زندیه در ایران از ایـن ترکیبات رنگی رنـگ در نقاشـی دیواری اسـتفاده نشـده است.},
keywords_fa = {نقاشـی دیـواری, رنگدانـه, ارگ کریـم خـان, طیـف سـنجی مادون قرمز تبدیل فوریه, رامان, میکروسـکوپ الکترونی روبشـی.},

doi = {10.61882/kcr.8.3.1},
url = {http://journal.richt.ir/kcr/article-1-369-en.html},  
eprint = {http://journal.richt.ir/kcr/article-1-369-en.pdf},  
journal = {Knowledge of Conservation and Restoration},  
issn = {2538-6093}, 
eissn = {3060-6217}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Bater, Masoud and Rastin, Mahbobeh},  
title = {Technical Study, Laboratory Investigations, and Damage Assessment of the Stucco ‎Inscription of Aq Qaleh ‎ Mosque in Sabzevar and Its Conservation and Restoration}, 
abstract ={The stucco inscription of Aq Qaleh ‎ Mosque in Neqab, Sabzevar, represents one of the most significant Ilkhanid architectural ornaments in eastern Iran, distinguished by its artistic, historical, and technological value. This study aims to identify the construction and execution techniques, diagnose patterns of deterioration, conduct laboratory analyses, and develop a scientifically grounded approach for the conservation and restoration of the inscription. Initially, field surveys and imaging techniques were employed to document the overall condition of the monument, including its structural characteristics, paint layers, stucco carving, and decorative elements. Subsequently, X-ray diffraction (XRD) and X-ray fluorescence (XRF) analyses were performed to determine the mineralogical structure and chemical composition of the pigments, indicating the use of natural mineral colorants such as red ochre and ultramarine. The diagnostic phase identified multiple deterioration factors, including damage caused by moisture, thermal fluctuations, structural stresses, chemical and biological agents, and inappropriate earlier interventions. Based on these findings, the restoration process comprised cleaning, consolidation, reconstruction of missing decorative and inscriptional elements, chromatic reintegration, and final stabilization, all carried out in accordance with the principles of reversibility, Limited intervention and compatibility in appearance. In addition, a set of preventive ‎conservation measures aimed at ensuring preservation for an extended period was ‎proposed, encompassing environmental control, the installation of protective barriers, staff training, and the mitigation of structural moisture. What distinguishes this research from previous studies on Ilkhanid stucco conservation is the integrated application of advanced laboratory analyses and in situ diagnostic investigations to develop a coherent, tailored conservation framework for polychrome stucco inscriptions, an approach that has not been systematically articulated within previous studies of eastern Iranian architectural ornamentation.  },  
Keywords = {Conservation, Restoration, Stucco Inscription, Aq Qaleh ‎ Mosque, Neqab, Sabzevar, Material Analysis, Damage Assessment, Ilkhanid Period.},
volume = {8},
Number = {3}, 
pages = {16-47}, 
publisher = {Research Institute for Cultural Heritage and Tourism},
title_fa = {بررسی فنی، مطالعه آزمایشگاهی و آسیب‌شناسی کتیبه گچبری مسجد آق قلعه سبزوار و عملیات حفاظت و مرمت آن},
abstract_fa ={کتیبه‌ گچبری مسجد آق‌قلعه در شهر نقاب سبزوار، یکی از آثار شاخص دوره ایلخانی در شرق ایران به‌شمار می‌رود که از منظر هنری، تاریخی و فناوری اهمیت ویژه‌ای دارد. پژوهش حاضر با هدف شناسایی فنون اجرایی، آسیب‌شناسی، مطالعات آزمایشگاهی و تدوین شیوه‌ای علمی در حفاظت و مرمت این کتیبه انجام گرفته است. در مرحله نخست، با روش‌های مطالعات میدانی و تصویربرداری، وضعیت کلی کتیبه از نظر ساختار، لایه‌های رنگ، گچبری و تزئینات بررسی و مستندسازی شد. سپس با بهره‌گیری از روش‌های آنالیز دستگاهی پراش و فلورسانس پرتوی ایکس، ساختار و ترکیبات شیمیایی رنگ‌دانه‌های مورد استفاده در تزئین کتیبه شناسایی گردید که نتایج آن حاکی از کاربرد رنگ‌دانه‌های طبیعی معدنی نظیر قرمز اخرا و آبی لاجورد بود. در مرحله آسیب‌شناسی، عوامل تخریب و فرسایش اثر، همچون رطوبت صعودی و نزولی، نوسانات دمایی، فشار سازه‌ای، آلودگی‌های شیمیایی و بیولوژیکی و مداخلات مرمتی غیراصولی توسط عوامل انسانی شناسایی شد. بر این اساس، مراحل مختلف مرمت شامل پاک‌سازی، استحکام‌بخشی، بازسازی بخش‌های کمبود نقوش و کتیبه گچبری، موزون‌سازی رنگی و تثبیت نهایی اجرا گردید و در تمامی مراحل اصل بازگشت‌پذیری، کمینه‌سازی مداخله و هماهنگی بصری رعایت شد. در پایان، برای حفاظت بلندمدت اثر، پیشنهاداتی همچون کنترل شرایط محیطی، نصب حفاظ، آموزش متولیان و دفع رطوبت زیرساختی ارائه گردید. آنچه این پژوهش را از مطالعات مشابه مرمت آثار ایلخانی متمایز می‌سازد، به‌کارگیری هم‌زمان داده‌های آزمایشگاهی پیشرفته با تحلیل‌های میدانی برای ارائه یک مدل اجرایی یکپارچه و بومی‌سازی‌شده در مرمت کتیبه‌های گچبری رنگ‌آمیزی‌شده دوره ایلخانی است؛ مدلی که پیش‌تر در پژوهش‌های مرتبط با تزئینات گچی شرق ایران به‌صورت نظام‌مند ارائه نشده بود.  },
keywords_fa = {حفاظت, مرمت, کتیبه گچبری, مسجد آق‌قلعه, نقاب, سبزوار, فن‌شناسی, آسیب‌شناسی, ایلخانی.},

doi = {10.61882/kcr.8.3.16},
url = {http://journal.richt.ir/kcr/article-1-370-en.html},  
eprint = {http://journal.richt.ir/kcr/article-1-370-en.pdf},  
journal = {Knowledge of Conservation and Restoration},  
issn = {2538-6093}, 
eissn = {3060-6217}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Khameneh, Farideh},  
title = {Recognizing Environmental Rationality and Indigenous Knowledge Patterns in the Protection of Outdoor Sculptures Bird Repellent Patterns}, 
abstract ={ Outdoor sculptures, as part of cultural heritage, in addition to beautifying cities, play an important role in conveying messages to observers and giving identity to passages, and constitute an important part of art history. The durability of these structures is threatened by atmospheric, human and environmental factors and they are subject to erosion over time. Birds and their droppings are a serious threat to these sculptures and cause numerous damages and corrosion. Even after restoration and spending time and money, this threat remains. The main research question is about what are the solutions and patterns of indigenous knowledge for repelling birds. With the aim of recognizing environmental rationality and extracting patterns, 50 ethnographic reports in the field of indigenous knowledge were examined using meta-synthesis and content analysis methods. Based on the findings, these patterns include:1- Pattern of deprivation of nesting, settlement and food. 2- Pattern of sound phobia. 3- Pattern of fear of moving objects. 4- Pattern of staring at birds' eyes. 5- Pattern of color phobia (birds' fear of a specific color) and 6- Pattern of odor phobia (birds' fear of a specific smell). The research results help to identify areas of synergy between anthropological studies, knowledge of historical preservation, and urban design, and indicate the flexibility of heritage knowledge to solve new problems, as well as the high levels of environmental understanding of indigenous scholars. This rationality is the result of centuries of experience in other areas of life, such as agriculture and gardening, in combating bird damage. Native methods are environmentally friendly, economical, accessible, sustainable and renewable compared to modern methods of bird control.  },  
Keywords = {Ethnography, indigenous knowledge, outdoor sculptures, birds, conservation, environmental
Rationality.},
volume = {8},
Number = {3}, 
pages = {49-63}, 
publisher = {Research Institute for Cultural Heritage and Tourism},
title_fa = {بازشناسی الگوهای دانش بومی درحفاظت از مجسمه‌های فضای باز
نمونه موردی:  الگوهای دفع پرندگان},
abstract_fa ={مجسمه­‌های فضای باز (روباز) یا مجسمه­‌های شهری به­‌عنوان بخشی از میراث فرهنگی ، علاوه بر زیباسازی فضا، نقش مهم انتقال پیام به ناظران و  هویت‌­بخشی به معابر را ایفا می­‌نمایند. تآب­آوری این سازه‌­ها مورد تهدید عوامل جوی، انسانی و زیست­‌محیطی­ست و در گذر زمان دچار فرسایش می­‌گردند. در یک نمونه موردی، فضولات پرندگان، مجسمه برنزی نادرشاه افشار در مشهد را دچار آسیب و خردگی ­های متعدد نمودند. متاسفانه بعد از مرمت مجسمه نادرشاه و صرف هزینه‌­های زمانی، اقتصادی بسیار زیاد، تهدید پرندگان هنوز پابرجا مانده است. هدف از این پژوهش، بازشناسی تجارب دانش بومی در جهت دفع پرندگان، مقایسه الگوهای کهن و تکنیک­‌های مدرن دفع پرندگان، یافتن زمینه­‌های هم­‌افزایی مطالعات مردم‌­شناسی، دانش حفاظت آثار تاریخی و طراحی شهری است. سوال اصلی پژوهش در مورد میزان انعطاف‌­پذیری راهکارهای بومی برای حل معضل حفاظت مجسمه‌­های شهری فلزی از آسیب پرندگان است. به این منظور پژوهشگر با روش توصیفی/ تحلیلی به استخراج الگوهای دانش بومی و بنیان­‌های عقلانیت زیست­‌محیطی دانشوران محلی در دفع پرندگان پرداخته و به مقایسه آن با شیوه­‌های مدرن اقدام کرده است. این الگوها شامل : 1- الگوی محرومیت از لانه‌­سازی، استقرار و غذا 2- الگوی صدا هراسی3- الگوی وحشت از حرکت اشیاء 4- الگوی خیرگی چشم پرندگان 5-  الگوی رنگ هراسی (هراس پرندگان از رنگی خاص) 6- الگوی بو هراسی (هراس پرندگان از بویی خاص) هستند. نتایج نشان­‌دهنده درجات بالای فهم  اکولوژیک دانشوران محلی و انعطاف­‌پذیری گسترده دانش­‌های بومی در دفع پرندگان است. دانشوران بومی حوزه کشاورزی طی قرن­‌ها مبارزه با پرندگان به عقلانیت زیست محیطی و دانش تجربی رفتارشناسی دست یافته­‌اند. این روش­‌های بومی، دوست‌دار محیط زیست، اقتصادی، قابل دسترس، ماندگار و تجدید­پذیر در مقایسه با روش‌­های مدرن دفع پرندگان از مجسمه­‌های فضای باز هستند. پژوهش حاضر به اهمیت هم­‌افزایی سه دانش طراحی شهری، حفاظت و دانش میراثی بومی تاکید دارد.},
keywords_fa = {مردم‌شناسی, دانش بومی, مجسمه‌های روباز, پرندگان, حفاظت.},

doi = {10.61882/kcr.8.3.49},
url = {http://journal.richt.ir/kcr/article-1-371-en.html},  
eprint = {http://journal.richt.ir/kcr/article-1-371-en.pdf},  
journal = {Knowledge of Conservation and Restoration},  
issn = {2538-6093}, 
eissn = {3060-6217}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Amanollahi, Hamid and Karimian, Hassan and SheikhAhmadi, Fatemeh},  
title = {Environmental Studies and Their Role in the Conservation of Archaeological Sites: A Case Study of Takht-e Soleyman}, 
abstract ={Takht-e Soleyman, located in a mountainous area of northwestern Iran, is one of the country’s most important historical and cultural centers and has been studied from various scientific perspectives. This research aims to identify the environmental characteristics influencing human settlement and to examine the impacts of climatic and environmental conditions on the preservation of historical monuments. Findings indicate that the large spring of Takht-e Soleyman and several karst springs, by providing mineral-rich water, have played a significant role in the formation of settlements and the chemical composition of the soil, thereby affecting the region’s biodiversity and vegetation cover. Adequate precipitation has further enriched the vegetation and created favorable habitats for various animal species. The main objectives of this study include identifying the environmental potentials that contributed to settlement formation and proposing adaptive strategies to local climatic conditions for the conservation, restoration, and management of the complex. Given Takht-e Soleyman’s specific climate—characterized by long winters and heavy snowfall—the key question is how to ensure effective preservation of its historical assets. The research methodology is historical and descriptive-analytical, combining library studies with field observations. Comparative analysis of climatic parameters such as temperature, humidity, precipitation, and solar radiation against international standards revealed that, if properly managed, certain climatic indices can help mitigate physical deterioration of the monuments. Accordingly, practical strategies based on quantitative and qualitative indicators have been proposed to reduce adverse environmental impacts. By integrating historical, architectural, and environmental data, this study highlights the critical role of environmental studies in safeguarding archaeological sites—particularly Takht-e Soleyman—and offers scientific and practical solutions to ensure the sustainable preservation of this valuable heritage.  },  
Keywords = {Takht-e Soleyman, Interdisciplinary Sciences, Physical Geography, Environmental Archaeology, Conservation and Restoration.},
volume = {8},
Number = {3}, 
pages = {64-77}, 
publisher = {Research Institute for Cultural Heritage and Tourism},
title_fa = {مطالعات محیطی و نقش آن در حفاظت از محوطه‌های باستانی: مطالعه موردی تخت‌سلیمان},
abstract_fa ={تخت‌سلیمان، واقع در منطقه‌ای کوهستانی در شمال‌غرب ایران، یکی از مراکز تاریخی و تمدنی مهم کشور است که از جنبه‌های مختلف علمی موردبررسی قرارگرفته است. این پژوهش با هدف شناسایی ویژگی‌های زیست‌محیطی مؤثر بر سکونت انسان‌ها و بررسی اثرات شرایط اقلیمی و محیطی بر حفاظت از آثار تاریخی انجام‌شده است. نتایج نشان می‌دهد که چشمه بزرگ تخت‌سلیمان و چشمه‌های کارستی متعدد، با تأمین آب حاوی املاح، نقش مهمی در شکل‌گیری سکونتگاه‌ها و ترکیب شیمیایی خاک داشته و به‌تبع آن، بر تنوع زیستی و پوشش گیاهی منطقه مؤثر بوده‌اند. بارندگی مناسب نیز موجب غنای پوشش گیاهی و ایجاد زیستگاه مطلوب برای گونه‌های جانوری شده است. اهداف اصلی تحقیق شامل شناسایی ظرفیت‌های زیست‌محیطی در شکل‌گیری سکونتگاه‌ها و ارائه راهکارهای سازگاری با شرایط اقلیمی برای حفاظت، مرمت و ساماندهی مجموعه است. با توجه به شرایط خاص اقلیمی تخت‌سلیمان، از جمله زمستان‌های طولانی و بارش سنگین برف، سؤال اصلی این است که چگونه می‌توان از آثار تاریخی منطقه حفاظت کرد. روش تحقیق به‌صورت تاریخی و توصیفی-تحلیلی، با استفاده از مطالعات کتابخانه‌ای و بازدیدهای میدانی بوده است. تحلیل و مقایسه پارامترهای اقلیمی شامل دما، رطوبت، بارش و تابش خورشیدی با استانداردهای بین‌المللی نشان داد که با مدیریت صحیح، برخی شاخص‌های اقلیمی می‌توانند در کاهش آسیب‌های فیزیکی آثار مؤثر باشند. بر این اساس، راهکارهای عملی مبتنی بر شاخص‌های کمی و کیفی برای کاهش اثرات مخرب عوامل محیطی ارائه‌شده است. مطالعه حاضر با تلفیق داده‌های تاریخی، معماری و محیطی، نقش مطالعات محیطی را در حفاظت محوطه‌های باستانی، به‌ویژه تخت‌سلیمان، برجسته ساخته و راهکارهایی علمی و کاربردی پیشنهاد می‌کند که می‌تواند حفاظت پایدار این میراث ارزشمند را تضمین کند.},
keywords_fa = {تخت‌سلیمان, علوم میان‌رشته‌ای, جغرافیای طبیعی, باستان‌شناسی محیطی, حفاظت و مرمت.},

doi = {10.61882/kcr.8.3.64},
url = {http://journal.richt.ir/kcr/article-1-372-en.html},  
eprint = {http://journal.richt.ir/kcr/article-1-372-en.pdf},  
journal = {Knowledge of Conservation and Restoration},  
issn = {2538-6093}, 
eissn = {3060-6217}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {EsmaeiliSangari, Hossein and Parvin, Raheleh},  
title = {Designing Cultural Narratives to Promote Public Participation in the Protection of Intangible Heritage, Case Study: Tabriz Historical Bazaar}, 
abstract ={Preserving intangible cultural heritage in historic urban spaces requires a nuanced understanding of culture, practices, and meanings, as well as active community engagement. This study examines the impact of designing cultural narratives on public participation in safeguarding intangible heritage within the buffer zone of the Tabriz Historic Bazaar Complex (Pasazh Alley). Using an integrated mixed-methods design, ethnographic self-documentation, field observation, and semi-structured interviews with residents and shopkeepers produced lived-experience data coded into 28 core items. A questionnaire based on these items was distributed to 50 users and 16 experts. Analyses included exploratory factor analysis, reliability testing, Pearson correlation, and multiple regression. Results show significant relationships between cultural components (material, behavioral, spiritual) and place attachment. Designed cultural narratives were evaluated and ranked using the TOPSIS multi-criteria decision method. Findings suggest narrative design grounded in stakeholders’ lived experience functions as a practical tool to convey intangible values, strengthen place attachment, and promote active community participation in heritage protection.  },  
Keywords = {Intangible Cultural Heritage, Tabriz Historic Bazaar, Cultural Narrative, Community Participation.},
volume = {8},
Number = {3}, 
pages = {78-96}, 
publisher = {Research Institute for Cultural Heritage and Tourism},
title_fa = {الگوی طراحی روایت‌های فرهنگی جهت ارتقاء مشارکت مردمی در حفاظت از میراث ناملموس، مورد پژوهی: حریم مجموعه میراث جهانی بازار تاریخی تبریز},
abstract_fa ={حفاظت از میراث فرهنگی ناملموس در فضاهای تاریخی مستلزم درک چندلایه‌ای از فرهنگ، رفتار و معنا و همچنین مشارکت فعال مردم است. پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر طراحی روایت‌های فرهنگی بر ارتقاء مشارکت مردمی به منظور حفاظت از میراث ناملموس در محدوده حریم مجموعه میراث جهانی بازار تاریخی تبریز (کوچه‌پاساژ) انجام شد. بدینسان، در راستای پاسخ به پرسش اصلی: «تأثیر طراحی روایت‌های فرهنگی بر ارتقاء مشارکت مردمی در حفاظت از میراث ناملموس به چه میزان است؟»، روش تحقیق آمیخته (کیفی-کمی) به‌کار گرفته شد. بطوریکه در بخش کیفی، با استفاده از رویکرد خودمردم‌نگاری، مشاهدات میدانی و مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ساکنان و کسبه، داده‌هایی در ارتباط با تجارب زیسته، تعلق مکانی و ارزش‌های فرهنگی جمع‌آوری و با تحلیل مضمون ۲۸ گویه اصلی استخراج شد. در بخش کمی، پرسشنامه‌ای بر اساس گویه‌های کیفی طراحی و میان ۵۰ نفر از کاربران و ۱۶ نفر از متخصصان توزیع شد. تحلیل داده‌ها با آزمون‌های تحلیل عاملی اکتشافی، ضریب پایایی، همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه انجام شد. یافته­های پژوهش نشان دادند که میان مؤلفه‌های فرهنگی (ملموس، رفتاری و معنوی) و حس تعلق به مکان رابطه‌ای معنادار وجود دارد. چنانکه با الگوی روایت‌های فرهنگی طراحی‌شده و با استفاده از روش تصمیم‌گیری چندمعیاره TOPSIS ارزیابی و رتبه‌بندی شدند. نتایج نشان می‌دهد فرآیند طراحی روایت فرهنگی برمبنای تجریه زیسته کنشگران به‌عنوان ابزاری عملیاتی در انتقال ارزش‌های میراث ناملموس، تقویت حس تعلق به مکان و ارتقاء مشارکت فعال مردم در حفاظت از فضاهای تاریخی عمل خواهد نمود.},
keywords_fa = {میراث فرهنگی ناملموس, بازار تاریخی تبریز, روایت فرهنگی, مشارکت مردمی.},

doi = {10.61882/kcr.8.3.78},
url = {http://journal.richt.ir/kcr/article-1-373-en.html},  
eprint = {http://journal.richt.ir/kcr/article-1-373-en.pdf},  
journal = {Knowledge of Conservation and Restoration},  
issn = {2538-6093}, 
eissn = {3060-6217}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Farhani, Fatemeh and Rahimnia, Rez},  
title = {Structural-Historical Integrity in the Historic Urban Fabric of Qazvin:
An Evaluative Study of the Rāh-Rey, Khandaq-Bār, and Khīābān Neighborhoods}, 
abstract ={The conservation of structural and historical integrity in historic cities is a major challenge due to urban growth. Changes in integrity and the loss of authentic historical context have led to a decline in the city's historical identity. This study looks at integrity within the historic areas of Qazvin, focusing on the Rāh-Rey, Khandaq-Bār, and Khīābān neighborhoods. We developed key evaluation indicators based on conservation principles and theories, applying them at both neighborhood and broader levels. The methodology included archival research, historical maps and images from 1918 to today, and field surveys to track spatial and structural changes. The findings show that changes in urban structure have disrupted historical identity and continuity, especially along key historical pathways. The study concludes that strengthening structural integrity and protecting authentic values are vital for balancing heritage preservation with ongoing urban development.  },  
Keywords = {Qazvin, Historic Urban Fabric, Integrity, Historical-Structural Integrity, Continuity.},
volume = {8},
Number = {3}, 
pages = {97-116}, 
publisher = {Research Institute for Cultural Heritage and Tourism},
title_fa = {بازخوانی یکپارچگی تاریخی- ساختاری در بافت تاریخی قزوین
بررسی و ارزیابی در محلات راه‌ری، خندق‌بار و خیابان},
abstract_fa ={یکپارچگی به‌عنوان مؤلفه‌ای برای حفظ ارزش‌ها و اهمیت میراث‌فرهنگی، عاملی اساسی در فرایند حفاظت از میراث فرهنگی است. در شهرهای تاریخی با توجه به روند گسترش و توسعه، موضوع یکپارچگی و حفاظت اهمیت ویژه‌ای دارند. یکپارچگی می‌تواند باعث ایجاد تعادل میان حفاظت و توسعه شهری باشد. بخصوص در یکپارچگی تاریخی- ساختاری این موضوع قابل توجه جدی‌تر است. در حال حاضر متأسفانه با ازبین‌رفتن یکپارچگی ساختاریِ بافت‌های کهن، بسیاری از فضاهای شهری تحت‌تأثیر قرار گرفته و دچار آسیب شده‌اند. هدف از این مطالعه در کنار شناسایی شاخص‌های کلیدی مرتبط با یکپارچگی تاریخی- ساختاری، بررسی، ارزیابی و تحلیل این موضوع در بخشی از محدوده بافت تاریخی قزوین بود. این مطالعه با بازنمایی و بازخوانی وجوه اصیل و در جهت حفظ ارزش‌ها و اصالت‌های بافت تاریخی، به پرسش «در طی زمان چه تحولات کالبدی و ساختاری در محدوده مرکزی بافت تاریخی قزوین ایجاد شده و این تغییرات چه پیامدهایی را به همراه داشته است» پاسخ داده است. در این پژوهش با روشی توصیفی تحلیلی، شاخص‌های اصلی سنجش یکپارچگی بر اساس ضوابط حفاظتی و دیدگاه نظریه‌پردازان تعیین و پس از آن بر روی محلات راه‌ری، خندق‌بار و خیابان واقع در شهر قزوین در دو مقیاس محله و محدوده پیرامونی بررسی شد. در این مطالعه اسناد کتابخانه‌ای، منابع تاریخی، مطالعات میدانی و به‌ویژه تحلیل نقشه‌ها و تصاویر تاریخی (از اولین نقشه موجود مربوط به سال 1297 ه.ش تا به امروز) در جهت بررسی سیر تغییرات و تحولات مورد استفاده قرار گرفت. یافته‌ها در این مطالعه نشان داد که تغییرات و تحولات ایجاد شده در الگوهای ساختاری محله و همچنین ساختار تاریخی و عملکردی محدوده پیرامونی تأثیر گذاشته است. وضعیت حال حاضر به‌گونه‌ای است که بخشی از هویت و انسجام پیشین بخصوص در خطوط تاریخی دچار خدشه شده است. از این رو در کنار توجه به تداوم توسعه‌های شهر و تعادل بین وجود تاریخی و زندگی امروز، ضروری است تا ارزش‌های تاریخی محدوده و محله در اولویت قرار گیرد تا به تبع آن تغییراتی در نظام ساختار و تاریخی محدوده انجام پذیرد.},
keywords_fa = {قزوین, بافت تاریخی, یکپارچگی, یکپارچگی تاریخی- ساختاری, تداوم.},

doi = {10.61882/kcr.8.3.97},
url = {http://journal.richt.ir/kcr/article-1-376-en.html},  
eprint = {http://journal.richt.ir/kcr/article-1-376-en.pdf},  
journal = {Knowledge of Conservation and Restoration},  
issn = {2538-6093}, 
eissn = {3060-6217}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Farhani, Fatemeh and Rahimnia, Rez},  
title = {Structural-Historical Integrity in the Historic Urban Fabric of Qazvin:
An Evaluative Study of the Rāh-Rey, Khandaq-Bār, and Khīābān Neighborhoods}, 
abstract ={The conservation of structural and historical integrity in historic cities is a major challenge due to urban growth. Changes in integrity and the loss of authentic historical context have led to a decline in the city's historical identity. This study looks at integrity within the historic areas of Qazvin, focusing on the Rāh-Rey, Khandaq-Bār, and Khīābān neighborhoods. We developed key evaluation indicators based on conservation principles and theories, applying them at both neighborhood and broader levels. The methodology included archival research, historical maps and images from 1918 to today, and field surveys to track spatial and structural changes. The findings show that changes in urban structure have disrupted historical identity and continuity, especially along key historical pathways. The study concludes that strengthening structural integrity and protecting authentic values are vital for balancing heritage preservation with ongoing urban development.},  
Keywords = {Qazvin, Historic Urban Fabric, Integrity, Historical-Structural Integrity, Continuity.},
volume = {8},
Number = {3}, 
pages = {102-121}, 
publisher = {Research Institute for Cultural Heritage and Tourism},
title_fa = {},
abstract_fa ={},
keywords_fa = {},
url = {http://journal.richt.ir/kcr/article-1-374-en.html},  
eprint = {http://journal.richt.ir/kcr/article-1-374-en.pdf},  
journal = {Knowledge of Conservation and Restoration},  
issn = {2538-6093}, 
eissn = {3060-6217}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {MeshkinfamFard, Habib},  
title = {To Invent a Water-Resistant Cement Plaster}, 
abstract ={Concrete, as one of the most widely used contemporary construction materials, possesses distinctive characteristics such as high compressive strength, plasticity, availability, and cost-effectiveness, which have secured its prominent position in modern architecture and structural engineering. Several contemporary architectural works in Iran and across the world, registered in national and international heritage lists, have been constructed using exposed concrete. Nevertheless, the exposure of these structures to diverse climatic conditions and urban pollution, particularly over extended periods results in erosion and both visual and structural alterations in concrete. Deteriorative agents such as acid rain, atmospheric chemical compounds, soluble salts, and erosion caused by wind and water gradually reduce durability and weaken the concrete structure. This process not only leads to a decline in visual quality but also renders protective and restorative interventions inevitable. Accordingly, safeguarding concrete surfaces against environmental and chemical agents constitutes a vital approach to the preservation and sustainability of such structures. In response to this challenge, the application of innovative technologies can play a significant role in enhancing the durability of concrete. One notable achievement in this regard is the invention of a waterproof cementitious protective coating, registered in 2016 (1395 in the Iranian calendar) and officially approved by Shiraz University. This research was conducted with an applied orientation, initially introducing the invention and the conceptual origins of the idea. Subsequently, the study elaborated on its justification, nature, and objectives, and presented the results of performance tests under intensified environmental conditions and water absorption experiments, thereby demonstrating its practical applicability. The results of the 24-hour water absorption test indicate that this coating, with an absorption rate of only 0.3%, exhibits remarkable impermeability to moisture compared to the reference cement sample, which recorded an absorption rate of 14.8%. Furthermore, the coating, with a minimum thickness of one millimeter, demonstrates waterproofing properties as well as resistance to efflorescence and acidic environments. Ease of application and adaptability to diverse surfaces are additional advantages of this technology. Importantly, the waterproof cementitious coating provides effective protection for concrete with minimal visual impact, thereby preserving the original appearance of the surface without noticeable alteration.},  
Keywords = {Concrete, Exposed concrete, Concrete conservation, waterproofing coating, Water-Resistant Cement Plaster.},
volume = {8},
Number = {3}, 
pages = {117-123}, 
publisher = {Research Institute for Cultural Heritage and Tourism},
title_fa = {اختراع پوشش مقاوم سیمانی ضدآب},
abstract_fa ={بتن به‌عنوان یکی از پرکاربردترین مصالح ساختمانی معاصر، با ویژگی‌هایی چون مقاومت فشاری بالا، قابلیت شکل‌پذیری، دردسترس‌بودن و هزینه مناسب، جایگاه ویژه‌ای در معماری و سازه‌های امروزی دارد. برخی از آثار معاصر معماری ایران و جهان که در فهرست میراث ملی و جهانی ثبت شده‌اند، با بهره‌گیری از بتن نمایان ساخته شده‌اند. بااین‌حال، قرارگیری این سازه‌ها در معرض شرایط جوی متنوع و آلودگی‌های ناشی از کلان‌شهرها، به‌ویژه در طول زمان، موجب بروز فرسایش و تغییرات ظاهری و ساختاری در بتن می‌شود. عوامل مخربی همچون باران‌های اسیدی، ترکیبات شیمیایی موجود در جو، املاح محلول و فرسایش ناشی از باد و آب، به‌تدریج موجب کاهش دوام و تضعیف ساختار بتن می‌گردند. این فرایند نه‌تنها به افت کیفیت بصری منجر می‌شود، بلکه ضرورت اقدامات حفاظتی و مرمتی را نیز اجتناب‌ناپذیر می‌سازد. ازاین‌رو، حفاظت سطوح بتنی در برابر عوامل محیطی و شیمیایی، رویکردی حیاتی در نگهداشت و پایداری این سازه‌ها به شمار می‌آید. در پاسخ به این چالش، بهره‌گیری از فناوری‌های نوین می‌تواند نقش مؤثری در افزایش دوام بتن ایفا کند. یکی از دستاوردهای مهم در این زمینه، اختراع پوشش مقاوم سیمانی ضدآب است که در سال ۱۳۹۵ ثبت و تأییدیه آن از سوی دانشگاه شیراز صادر شد. این پژوهش با رویکردی کاربردی انجام‌گرفته و در گام نخست به معرفی اختراع و شروع ایده آن پرداخته است. سپس با تبیین تشریح و توضیح آن و ماهیت و اهداف آن پرداخته و با ارائه نتایج آزمون‌های عملکردی در تشدید شرایط محیطی و جذب آب، کاربری مرتبط آن ارائه شده است. نتایج آزمون جذب آب ۲۴ ساعته نشان می‌دهد که این پوشش با میزان جذب تنها ۰.۳ درصد، در مقایسه با نمونه شاهد سیمانی با جذب ۱۴.۸ درصد، عملکردی چشمگیر در نفوذناپذیری در برابر رطوبت دارد. افزون بر این، پوشش مذکور باضخامت حداقل یک میلی‌متر، ویژگی‌های ضدآب و مقاومت در برابر شوره و اسید را داراست. سهولت استفاده و قابلیت اعمال بر روی سطوح متنوع، از دیگر مزایای این فناوری محسوب می‌شود. نکته قابل‌توجه آن است که پوشش مقاوم سیمانی ضد آب با حداقل تأثیر بصری، امکان حفاظت از بتن را بدون تغییر محسوس در ظاهر سطح فراهم می‌آورد.},
keywords_fa = {بتن, بتن نمایان, حفاظت بتن, پوشش ضدآب, پوشش مقاوم سیمانی ضد آب.},

doi = {10.61882/kcr.8.3.117},
url = {http://journal.richt.ir/kcr/article-1-375-en.html},  
eprint = {http://journal.richt.ir/kcr/article-1-375-en.pdf},  
journal = {Knowledge of Conservation and Restoration},  
issn = {2538-6093}, 
eissn = {3060-6217}, 
year = {2025}  
}