اهمیت آرایه‌های معماری و علی الخصوص کتیبه‌های بر جای مانده که حاوی اطلاعات ارزشمند از دوره‌های تاریخی است بر هیچ کس پوشیده نیست. از این رو حفظ و نگهداری این آثار گران‌بها بسیار ضروری است. پژوهش پیش رو در ارتباط با یکی از قدیمی‌ترین و کمیاب‌ترین آرایه‌های معماری کار شده با شیوه تخمه‌گذاری است. آرایه‌های گچی تخمه‌گذاری به دلیل سختی در اجرا به تعداد محدود کار شده‌اند و نمونه‌های انگشت‌شماری از آن‌ها باقی مانده است. اثر مورد مطالعه کتیبه‌ای نوشتاری به خط ثلث در بقعه سیدفتح‌الله و رامین است. این بنا در سال ۱۳۸۲ در فهرست آثار ملی به ثبت رسیده منسوب به بده نهم هجری قمری است. همچنین کتیبه نام برده با ابعاد ۶۵×۱۵۰ سانتی متر در سه سطر اجرا شده و دارای آسیب‌هایی مانند ترک‌های سازه‌ای در لایه‌های مختلف اثر و الحاقات سطحی و مفقودی بخش‌هایی از نوشتار و زمینه کتیبه بود با توجه به تصمیم افراد تأثیرگذار مبنی بر جابجایی کتیبه همچنین با علم بر اینکه این کتیبه در زمره قدیمی‌ترین آرایه‌های گچی تخمه‌گذاری است هدف این پژوهش حفظ اثر در محل اصلی خود ضلع شمال شرقی بقعه و مرمت آن با کمترین مداخله مؤثر و ممکن است به منظور دستیابی به مناسب‌ترین روش مرمت این کتیبه مبانی مداخلات مرمتی متناسب با اثر تنظیم شد و بخش عملی کار به ترتیب شامل استحکام‌بخشی سازه‌ای کتیبه لایه‌برداری اندودهای الحاقی که منجر به کشف کتیبه‌ای دیگر شد پاکسازی مکانیکی و شیمیایی استحکام بخشی ساختار ملاط با استفاده از خمیر پارچه تثبیت سطح پر کردن قسمت‌های مفقودی با استفاده از ملاط گچ بازسازی حروف نوشتاری که از بین رفته بود و همچنین قاب‌بندی و ایجاد کادر در اطراف کتیبه می‌شود. همچنین پس از اتمام فرایند مرمت اثر خوانش دقیق کتیبه برای مخاطبان ممکن گشت و محتوای مفهومی آن به ویژه تاریخ ساخت آن برای اولین بار آشکار شد.