اهمیت حفاظت و مرمت آثار تاریخی موجب شده تا نقش عملکرد معانی واژگان و بهره‌گیری از آن‌ها به نحوی بررسی شود که مفهوم اعتبار فرهنگی آن حفظ شود. این اعتبار واژگان در ارتباطات کاربردی و مفاهیم آن‌ها به وجود خواهد آمد هر چند که درک بدون فهم و استنباط آن‌ها میسر نخواهد بود. همچنین برای نواحی از دست رفته نقاشی نیز واژگانی استفاده شده که واکاوی معانی شفافیت تفاوت و تجانس آن‌ها ضروری به نظر می‌رسد. هدف پژوهش بررسی مفاهیم واژگان «کمبود و «فقدان در حوزه حفاظت و مرمت است تا کاربرد متناسب آن‌ها مشخص شود و همچنین برای نواحی از دست رفته نقاشی یا لاکونا واژه مناسب استخراج شود. روش پژوهش این جستار با روش پژوهشی در بستر توصیفی تحلیلی و تطبیقی از منابع مرتبط با مبانی نظری بازسازی و موزون‌سازی نواحی از دست رفته نقاشی مطالب پژوهش پیشین را جستجو میکند از دائره‌المعارف‌های زبان‌های مختلف بهره می‌گیرد و رویکردهای متفکران این امر را بررسی می‌کند و به ارزیابی مفاهیم ویژه فقدان و کمبود در مباحث مرمت می‌پردازد. یافته‌ها در این پژوهش چنین به نظر می‌رسد که واژه لاکونا در دانش حفاظت و مرمت به معنی جای خالی بخش گمشده و از دست رفته است. واژه فقدان نیز به بخش مفقودی و افتادگی اشاره دارد در حالی که واژه کمبود نبودن بخشی از ابتدای کار است. از سویی واژه‌های لاکونا و فقدان در انگلیسی، معادل Lack و Loss بر بخش از دست رفته و گم شده دلالت دارند، اگرچه واژه کمبود معادل Defect یا نقصان و عیب است. بحث و نتایج اذعان دارد نواحی گمشده نقاشی به معنی فقدان است به عبارتی از ابتدا بوده و هم اکنون موجود نیست در حالی که واژه کمبود نواحی نقص و نبود نقاشی است که از ابتدا نبوده و هم اکنون نیز وجود ندارد لذا به نظر می‌رسد واژه فقدان معادل مناسبی برای بخش از دست رفته و واژه لاکونا است.

حفاظت از آثار تاریخی به عنوان حرفه ای که ارتباط مستقیم با تاریخ و فرهنگ جاری در زندگی فردی و اجتماعی افراد جامعه دارد، مأموریت و مسئولیت سنگینی در برابر سازندگان و صاحبان آثار در گذشته، حال و آینده عهده‌دار است. از سویی علی رغم تعدد تفکرات خواسته‌ها و رویکردهای گوناگون فعالیتی است که باید در یک چهارچوب علمی و نظری مشخص صورت پذیرد. حفاظت‌گران ضمن توجه به این چهارچوب مشخص بایستی ملاحظات اخلاقی خاصی را نیز مدنظر قرار دهند. این ملاحظات نه تنها برای حفظ کیفیت و روشن بودن خط مشی فعالیت‌ها برای خود حفاظت گران و جامعه مخاطب ضروری هستند آن‌ها را از پیامدهای اخلاقی اعمال شان و نیز معیارهای اخلاقی که برای ارزیابی آن اعمال استفاده می‌شوند، آگاه می‌سازند. این ملاحظات اخلاقی به صورت‌های مختلف در نظریه‌ها و اسناد حوزه حفاظت و مرمت در سیر تکامل این حرفه مورد توجه قرار گرفته اند. در این پژوهش تلاش شده است تا ضمن ارائه تعاریف و مفاهیم اولیه مرتبط با موضوع مثال‌هایی از قواعد (کدهای اخلاقی حرفه حفاظت با رویکرد تفسیری ارائه شود. هدف از این پژوهش شناخت جایگاه و کار کرد اخلاق در فرایندهای حفاظت و مرمت و برخی ملاحظات اخلاقی در مواجهه با آثار است. برای این منظور سند رفتار اخلاقی تهیه شده توسط برخی از مؤسسات حفاظتی همچون مؤسسه آمریکایی حفاظت (AIC) انجمن کانادایی حفاظت (CAC) کمیته حفاظت از شورای بین‌المللی موزه‌ها (ICOM-CC)، کنفدراسیون اروپایی سازمان‌های حفاظت‌گر ECCO) مؤسسه انگلیسی حفاظت (UKIC) به عنوان مطالعات موردی مورد بررسی قرار گرفته‌اند. بررسی‌ها نشان داد که این اسناد تلاش دارند مرزهای حفاظت حرفه‌ای را مشخص کنند و هدف اصلی آن‌ها حفاظت از سرمایه عمومی و به دست آوردن سرمایه و تأیید اجتماعی برای این حرفه است. به همین جهت به جای علایق حرفه‌ای بر منافع بشریت تمرکز دارند و اخلاق حفاظت را مبتنی بر توجه به ارزشهای جهانی و تمرکز بر ارزش‌های فرهنگی توسعه داده‌اند.