منطقه مریوان در طی دورههای مختلف تاریخی و پیشازتاریخی دارای ارتباطات فرهنگی ویژهای با زاگرس شمالی بوده است؛ به نحوی که در طی دورههای مختلف بهعنوان منطقه حائل بین دو جغرافیای برخوردار و غنی از محوطههای باستانی یعنی غربزاگرس مرکزی و جنوب زاگرس شمالی (بینالنهرین) ایفای نقش کرده است. برای درک چگونگی این نقش بررسی تعاملات فرهنگ مادی در این منطقه حائز اهمیت است. شواهد حاصل از تحقیقات اخیر در شمال بینالنهرین به الگوهای پیچیده تعامل فرهنگی با غرب ایران طی دورههای مختلف اشاره دارد. یافتههای اوروکی بدست آمده طی بررسیهای مختلف در مریوان به همراه کتیبه آشوری کشفشده از قلعه امام، بینشهای مهم جدیدی را در مورد برخوردهای بینا فرهنگی و شبکه ارتباطی به ارتفاعات ایران را ارائه میدهد، با توجه به مواردی که اشاره شد، به احتمال شهرستان مریوان دارای پتانسیل بسیار بالایی برای مطالعات در حوزههای مختلف باستانشناسی است. نتایج اولیه بررسی مساحتی بالغ بر ۶۷۰ کیلومتر مربع در بخش کوهستانی این شهرستان حاکی از کشف استقرارهای متنوع از پارینهسنگی تا قرون متأخر اسلامی است که شامل انواع محوطهها نظیر غار، پناهگاههای صخرهای، محوطههای روباز پارینهسنگی، قلعه، برجهای دیدبانی، گورستان، محوطههای استقراری و استقرارهای فصلی و ابنیه است. در دو فصل بررسی مجموعاً 403 محوطه شناسایی گردید که از این تعداد 217 محوطه در فصل اول و 186 محوطه در فصل دوم کشف شد. تعداد محوطههای دوران اسلامی با ۱۲۹ محوطه بیشترین تعداد را به خود اختصاص دادهاند.
نوع مطالعه:
مقاله پژوهشی |
موضوع مقاله:
بررسی های میدانی و کاوش دریافت: 1403/9/30 | پذیرش: 1403/12/11 | انتشار: 1404/12/3